Het jaar van de kat

"Geen kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers" (Een cryptische titel in De Morgen van 31 december 2008, ogenschijnlijk verwijzend naar de 10 hitsingles die Luc Steeno dit jaar online gooide, maar feitelijk doelend op het feit dat 10 miljoen nummers nooit gedownload worden. 'Een kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers', dát was nog eens nieuws geweest)


"De Kamer van Volksvertegenwoordigers is in crisis. Om 14.15u moest vandaag het vragenuurtje beginnen, maar zowel Yves Leterme als Jo Vandeurzen stuurden hun kat. De zitting werd een uur verlaat, maar Leterme kwam niet opdagen." (Clint.be op 18 december 2008, met een verklaring voor het geringe aantal downloads dit jaar - die beesten hebben een land te besturen)

"Brussel-Halle-Vilvoorde blijft als een egel door het politieke landschap kruipen. Volgens sommigen moet de oplossing deel uitmaken van een groot communautair akkoord, een gedrocht dus waarin een kat haar jongen niet meer vindt maar waaruit alle partijen argumenten kunnen distilleren om die oplossing te verdedigen." (Dirk Castrel in de Gazet van Antwerpen op 31 december 2008, handig voortbordurend op het voorgaande en meteen ook de nood aan een gestructureerd gezinsleven voor onze nieuwe bestuurders op de agenda geplaatst)

"Verdachte van moord in Lichtaart vrijgelaten na fout gerecht" (het persagentschap Belga op 17 december, mij even in de waan latend dat de gevangenisdirectie in Turnhout zich zo schuldig voelde over de schamele gevangeniskost dat ze bij wijze van compensatie besloten had hun gedetineerden te de-detineren)

"Echt gebeurd: kat overleeft val van 34 verdiepingen" (MSN Vandaag, 29 december, de geruststellende gedachte verspreidend dat de rest van het nieuws dit jaar maar om te lachen was - een fantastisch 2009 met alles erop en eraan gewenst, lieve lezers!)

Je leeft maar één keer

"Als je je al die regeltjes en beperkingen moet aantrekken...," wierp ze me quasi achteloos voor de voeten, "je leeft maar één keer hé." Het ging over iets banaals (mogen cursisten in het avondonderwijs een glaasje wijn drinken binnen de klasmuren?) en het clichématige ontging mij niet.


Toch was het -naar alle waarschijnlijkheid ingevolge de verantwoordelijkheidszin die onvermijdelijk met de optelsom van mijn leeftijd en mijn persoonlijkheidsstructuur verondersteld wordt samen te gaan- lang geleden dat ik die nog gehoord had.

Mij overviel dan ook met iets wat onaangenaam hard op een schok leek het besef dat dit credo -ooit een overweging die ik mezelf als vanzelfsprekend maakte bij elke te nemen beslissing- mij in al mijn katholieke ijver om mijn bestaan binnen door mijzelf en anderen opgehoopte oevers te leiden al God weet hoe lang ontglipt was.

Van de weeromstuit brak het koud zweet mij - vast vol grote verwachtingen ontworpen, vol zorg gebouwd en met het nodige geschaaf min of meer proper afgewerkt - uit. Met een fiere uitdrukking op het gelaat - tred en oogopslag net verschillend van die van mijn buurman - had ik mezelf op mijn plaats gezet ergens tussen zoveel fiere anderen.

En daar sta ik uit zelfgekozen overtuiging standvastig stokstijf tot het stof der tijden mijn kleuren doet verglijden. Als een van de achtduizend en negenennegentig soldaatjes uit het terracotta leger van Xi-an, een denkbeeldige keizer beeldig verdedigend tegen morgendaagse rebellen op zoek naar bruikbaars voor nieuwe oorlogen.

Wie weet sta ook ik binnen 2200 keer driehonderdvijfenzestig dagen in een tot museum gedegradeerd godshuis te pronken, door gedimde spotlichten in het zicht gericht van betalende ogen die zich gulzig vergapen aan mijn nutteloze schoonheid.

Je leeft maar één keer.

Groepspraktijk

Veel jong en een beetje oud schuiven aan voor het offerandeblok. Het alziende camera-oog registreert hoe zij eens zwaaien naar oma en opa en tante thuis. Sommigen kwamen met de trein, anderen hebben er een bedevaart te voet of met de fiets op zitten, artiesten en politici komen hun steun betuigen. Wie verhinderd is, stuurt een gift met de post.

De koster speelt liederen op verzoek om de sfeer erin te houden, de handbalclub van Brasschaat heeft pannenkoeken verkocht en komt de opbrengst afgeven. De pastoor (hij werkt tegenwoordig in een groepspraktijk om de klok rond te kunnen preken) zweept de gelovigen op en maant hen aan tot nog gullere giften.

Dat kardinaal Danneels er zelf niet op gekomen is, hij zal het zich tot in de eeuwigheid zijner dagen beklagen.

Leve Music for life.