Ik vind je wel

De naam die mijn vader bij de dienst bevolking deponeerde voor zijn oudste zoon -voor mij dus- hou ik hier veilig weg, zodat een bevriende surfer niet stoemelings de wijsneuzerige breeddenker die Punkerke poogt vorm te geven binnen deze zelf bijeengeschreven vrijzone zou ontmaskeren als die schijnbaar onpeilbare figuur van op het werk.

Toch valt niet helemaal uit te sluiten dat op een dag iemand die mij kent als de gewetensvolle, ijverige, goedlachse maar soms ook wat knorrige collega die ik dagelijks en met wisselend succes probeer neer te zetten, al klikkend deze bunker binnenvalt om zich wat te komen verkneukelen in deze onvermoed aangeboorde bron revelaties over die al bij al toch wat schimmige verschijning op de gang.

Om het risico dat mijn in het lover verscholen Bunkerke ook gelokaliseerd wordt door dat stel sympathieke lieden dat er voorlopig nog van uit gaat dat ik als een betrouwbaar sujet gecatalogeerd kan worden, om dat risico te vermijden en ook het onvermijdelijk daaruit voortspruitende gevaar voor een verrassingsaanval (ik sta met een ochtendhumeur op de gang en om mij wat af te reageren besluit ik een collega wat te jennen, die doodleuk reageert met 'weet je wat, schrijf het eens in je -spottend snikje- blog') toch enkele voorzorgen.

Ter attentie van collega RL: ik weet het van je theaterproject waarvoor je een porno-regisseur gaan interviewen bent. Ter attentie van collega TN: ik heb je website gezien met foto's. Foto's van bliksemschichten. Ter attentie van mijn weliswaar knappe collega RS: een thesis schrijven over boomnamen in familienamen en hun appellatieve en toponymische oorsprong, dat is hilarisch zoals in 'niet bedoeld om mee te lachen maar ik doe het toch'. Ter attentie van collega NS: die foto's van je inleefreis in Tanzania zijn echt niet zo flatterend!

Maar dit louter uit voorzorg. Er kan altijd onderhandeld worden over wederzijdse ontwapening, dierbare collega's - en ik vind jullie allen dusdanig sympa dat ik er tot nog toe in geslaagd ben niet één keer mijn mond voorbij te praten over het bestaan van bovenstaande verzameling bezwarend materiaal. Dat zulks niet vanzelfsprekend is, zal elkeen die wat vertrouwd is met mijn vrouwelijke kantjes moeten beamen.

Waar ik echter wel een hekel aan heb zijn al die collega's die niets prijsgeven op het net. Geen thesis met een grappig onderwerp, geen comprommiterende foto's, geen jeugdzondes, geen lidmaatschap van natuurverenigingen, geen reacties op een online discussie bij Libelle, geen amechtige pogingen tot proza of poëzie, geen politiek incorrecte uitspraken op online fora, geen iets, gewoonweg niets. Als potentiële werkgever, ik zou het wel weten: zo iemand heeft iets te verbergen en is dus niet te vertrouwen.

Is het dodelijke saaiheid? Angst dat je persoonlijke gegevens bij die Chinezen terechtkomen die Google gehackt hebben? ('Oh Ling, look at diz wommen, zjie ies wief de boerinnenbond'). Of omdat je syfillis krijgt van Facebook? Probeer het toch gewoon eens. Post op een Noord-Koreaanse site van natuurvrienden de foto's van die veel te zatte avond in tweede kan. Deel alsnog die gedichten uit je universiteitsjaren met de wereld, vermomd als 'recept voor roerbakken witlof met oesterzwammen' op http://www.webchef.be/. Verkoop je gedemodeerde sexy lingerie op kapaza en vergeet daarbij even dat het toch niet zo'n goed idee is om dat onder je eigen naam te doen, omdat toch altijd de kans bestaat dat iemand die jou kent als de gewetensvolle, ijverige, goedlachse maar soms ook wat knorrige collega die je dagelijks en met wisselend succes probeert vorm te geven, zich al klikkend tot bij je zoekertje werkt en zich daar verkneukelt in een onvermoed aangeboorde revelatie over die al bij al wat schimmige gangfiguur van op het werk die je uiteindelijk toch bent.

Of schrijf een blog. Onder een schuilnaam.

Maar ik vind je wel.
PS De figuur op de foto is een naamgenoot. Hij doet iets met fysica aan een Nederlandse universiteit. Dat had erger gekund.

Letterzetterij

'En straks hoort u ook nog de gedichten die Mieke Vogels en Bart Somers voor ons schreven'. Af die radio. Dat wil ik niet op mijn boterham. Dan is het eens gedichtendag en moeten wij het stellen met het gekribbel van kabinets- of andere politieke medewerkers. Waarom is net gedichtendag de dag waarop we alles volplamuren met rijmsels? Terwijl.


Terwijl we op vrouwendag toch ook niet allemaal een keukenschort aantrekken en op hoge hakken gaan rondlopen. En toch: Herman Van Rompuy in een zotte bui. Lijmpje hier, rijmpje daar, iedereen kan het, gedichtendag klaar! Met een haiku toe. En gelukkig maar. Ik mag er niet aan denken de hele dag Leonard Nolensen te moeten trotseren, schimmige gebaroneerden die om de een of andere reden tot ons cultureel erfgoed schijnen te behoren - al weet niemand echt waarom.

Maar -daag jezelf een dagje uit- het is me dus gelukt: een gedichtendag zonder poëzie! Niet dat ik die kernachtige letterzetterij geen warm hart toedraag. Ik amuseer mij te pletter met voorpublicaties van ongeborenen en de onvolprezen Arabische poëzie en ik ben altijd te porren voor een portie Kouwenaar of Kopland. En een onmens is hij wiens adem niet even stokt bij het lezen van Roezemoezen en dit.

Het was gisteren ook dag van de privacy, dus hun contactgegevens vogelt u maar zelf tevoorschijn, heren uitgevers.

Vind ik neuk

Het is ondertussen al 2010, en we denken nog altijd allemaal dat we fantastisch goed en futuristisch bezig zijn met onze i-pods en windturbines en samenwerkingsfederalisme en onze President Van Europa, maar ik zeg u. Louter uit beleefdheid zeg ik u. En ook dat we over 30 jaar eens goed gaan lachen als we onszelf bezig zien in het jaar 2010. Wat een sukkelaars waren wij toen, 30 jaar geleden over 30 jaar!


Neem nu Facebook. Of surf naar Facebook - niet iedereen drukt zijn statussen elke dag af. Gewéldig initiatief. Geen dia-avonden meer van de reis naar Tanzania van je nichtjes, geen dagboek, geen verjagardagskalenders, geen gedoe met vriendschappen aanknopen, geen doodse telefoontjes om 'bij te praten'.... : dat kan allemaal op Facebook! Sukkelen in volkstuintjes of bijklussen in de horeca: even naar Farmville of Restauranttown.

Bloggen is ook overbodig geworden: niets biedt zo'n instant bevrediging als een reactie op een statuszinnetje op facebook. Zo'n beetje als bijval krijgen aan de toog. Het is nét geen masturbatie feitelijk. Een erectie plaatsen? Vind ik neuk.

En toch is hier nog heel wat vooruitgang mogelijk. Zo blijf ik al een tijdje met een wat onbevredigd gevoel zitten over dat porren. Dat is wel oké, eens gepord worden, vooral door die blonde stoot van Carl Hoefkens, maar na 100 keer over en weer porren wil een mens wel eens naar een next level. Speciaal voor zijn vriend Punkerke heeft Mark Zuckerberg dan ook de toepassing 'vraag het aan met Vanessa Hoefkens' toegevoegd aan mijn startpagina.

Het systeem functioneert echter nog niet naar behoren, blijkens het bericht dat verscheen toen ik voor het eerst mijn geluk met de nieuwe knop beproefde:

Oeps!
Er is iets misgegaan. We zijn bezig om dit probleem zo snel mogelijk te verhelpen. Je zou het nog eens kunnen proberen.

Een louter technische kwestie, dat spreekt, waar binnen afzienbare tijd een mouw aan gepast wordt.

Het is tenslotte toch al 2010!

Het jaar van de kat

"Geen kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers" (Een cryptische titel in De Morgen van 31 december 2008, ogenschijnlijk verwijzend naar de 10 hitsingles die Luc Steeno dit jaar online gooide, maar feitelijk doelend op het feit dat 10 miljoen nummers nooit gedownload worden. 'Een kat downloadt 10 van de 13 miljoen online nummers', dát was nog eens nieuws geweest)


"De Kamer van Volksvertegenwoordigers is in crisis. Om 14.15u moest vandaag het vragenuurtje beginnen, maar zowel Yves Leterme als Jo Vandeurzen stuurden hun kat. De zitting werd een uur verlaat, maar Leterme kwam niet opdagen." (Clint.be op 18 december 2008, met een verklaring voor het geringe aantal downloads dit jaar - die beesten hebben een land te besturen)

"Brussel-Halle-Vilvoorde blijft als een egel door het politieke landschap kruipen. Volgens sommigen moet de oplossing deel uitmaken van een groot communautair akkoord, een gedrocht dus waarin een kat haar jongen niet meer vindt maar waaruit alle partijen argumenten kunnen distilleren om die oplossing te verdedigen." (Dirk Castrel in de Gazet van Antwerpen op 31 december 2008, handig voortbordurend op het voorgaande en meteen ook de nood aan een gestructureerd gezinsleven voor onze nieuwe bestuurders op de agenda geplaatst)

"Verdachte van moord in Lichtaart vrijgelaten na fout gerecht" (het persagentschap Belga op 17 december, mij even in de waan latend dat de gevangenisdirectie in Turnhout zich zo schuldig voelde over de schamele gevangeniskost dat ze bij wijze van compensatie besloten had hun gedetineerden te de-detineren)

"Echt gebeurd: kat overleeft val van 34 verdiepingen" (MSN Vandaag, 29 december, de geruststellende gedachte verspreidend dat de rest van het nieuws dit jaar maar om te lachen was - een fantastisch 2009 met alles erop en eraan gewenst, lieve lezers!)

Little green ask

In een scène uit een van mijn favoriete films, het schaamteloos romantische 'Before sunrise', vraagt de verrukkelijke Julie Delpy zich af: 'Iedereen zegt dat technologie helpt om tijd te besparen. Daar geloof ik niet in. Want wat doen mensen met de tijd die vrijkomt? Ze gaan die niet plots besteden aan iets leuks of nuttigs of aan die reis die ze al lang wilden maken.' Heel juist, Julie. Computerspelletjes spelen, facebooken en bloggen, dat soort sociale netwerk-zever komt er van.


Zo ben ik deze week na de zoveelste uitnodiging ingegaan op zo'n 'lil green patch'-request op Facebook. Niet omdat ik echt een 'lil green patch' wil, maar omdat ik nauwelijks kan geloven wat die applicatie -die lijkt te bestaan uit een heleboel plantjes die je kan kopen of zo- de gebruiker tracht wijs te maken:

(Lil) Green Patch needs your help to fight Global Warming. You build a Green Patch with your friends. The application shows a running count of the square feet of rainforest saved by everyone as they use the application.

Wel, het is zover. Na zestig postjes krampachtige pogingen om niet in de openstaande bloggersvallen te trappen hou ik het niet meer en laat ook ik me naar aanleiding hiervan verleiden tot de standaard rechtstaande-komediant-introductie-van-een-betoog:

Hola, wacht even, 'let me get this straight', dus als ik het goed begrijp beweren ze hier eigenlijk het volgende: Alle gazetten zeggen wel dat het Amazonewoud alsmaar sneller verdwijnt, maar als iedereen maar genoeg idiote spelletjes met bloemetjes en boompjes speelt op het internet, ondertussen al verantwoordelijk voor 0,5 % van het energieverbruik, fiksen we dat wel even. Nodig zo snel mogelijk al je vrienden uit om ook wat langer elektricitieit te verbruiken vandaag en samen redden wij de planeet van de ondergang. Wij zeggen wel niet hoe het werkt, maar we rekenen er gewoon op dat je even gedachtenloos doorklikt als de anderen die er al aan meededen.

Nu zijn er vast tig zaken die een mens via het internet kan doen om het Amazonewoud en bij uitbreiding de planeet te redden (bij deze: 'Onderschrijf eindelijk ook de 'Big Ask'-petitie, malloten die dat nog niet gedaan hebben omdat ze dat maar iets voor softies vinden!'), maar ons schuldgevoel afkopen door kleine groene perkjes te kopen op het internet is er géén van. Net als blogpostjes schrijven om op te roepen tot meer groen bewustzijn, hoogstwaarschijnlijk.

Als er dan toch verhit moet worden, dan beter met Julie Delpy in de hoofdrol.

Bierviltjes zijn gevaarlijk

'Bloggen is gevaarlijk!' waarschuwde minister Pieter De Crem de natie deze week vanop het spreekgestoelte van het Federaal Parlement: "Iedereen kan naar goeddunken en zonder verantwoordelijkheid dingen schrijven en het is bijna onmogelijk om zich daartegen te verdedigen. Iedereen hier is een potentieel slachtoffer. We moeten ons daarover bezinnen."
Hij oogstte er warempel nog applaus mee ook.

Wat mij nochtans veel gevaarlijker lijkt is een minster die niet gewoon toegeeft 'ik heb mijn rol als vertegenwoordiger van ons land misschien niet geheel conform het protocol vervuld en ik had feitelijk ook in Bachten-Maria-Leerne iets kunnen gaan drinken' maar in een poging om imagoschade te vermijden zijn invloed aanwendt om een bloggende studente in de problemen te brengen.

Nog gevaarlijker is een minister die dat laatste feit daarna in eerste instantie ontkent en -wanneer dat vergeefs blijkt- vervolgens beslist om niet alleen op de boodschapper te schieten, maar meteen ook op het medium. De verzamelde horecabezoekers mogen zich gelukkig prijzen dat die barmeid haar verhaaltje niet op een bierviltje schreef om het vervolgens naar een krantenredactie te sturen, het zou rap gedaan geweest zijn met die staatsondermijnende kartonnetjes (vooral die zeshoekige).

Al moet ter verdediging van onze minister van defensie (iemand moet het doen) ook gezegd worden dat een zeker gevoel voor humor hem niet ontzegd kan worden. Die brave Pieter had het namelijk ook nog over 'een politieke afrekening'. Al goed dat hij ons dáárop wijst, want verder had niemand iets in de gaten. O-oh, die dekselse Cremb-o steekt zijn voorganger, Flag-O, stilaan naar de kroon zo. (zonder dank, Milow).

We moeten ons daar toch eens over bezinnen.

Jeuk onder mijn rechtertepel (gezag 3)

De reden waarom ik van sneeuw hou is ook de reden waarom ik van kletsnatte weekenddagen hou: een mens hoeft zich niet af te vragen of hij binnenshuis dan wel buitenshuis zijn vertier zoekt, het weer beslist dat voor hem. Altijd handig.


Dit onderwerp terzijde geschoven zijnde (u wil mijn kerstverhalen écht niet horen): Onlangs postte Huiverinkt een straf stukje over de onbedoelde reikwijdte van blogpost. Ze had een impressie van het toneelstuk 'Vergeten straat' geschreven, en die impressie werd door een ijverige promomens zomaar eventjes op de site van het NTG gepubliceerd.

Een eer, maar ook even schrikken wellicht. En misschien zullen de losse impressies van Huiverinkt nooit meer écht los zijn. Mij zal het niet overkomen: mijn recensietjes (zoals dat van 'Een kind van God' van Rachida Lamrabet) komen netjes op CuttingEdge. Afleveren, gedaan en niets meer mee te maken.

Onderweg tussen twee postjes recenseert een mens per ongeluk echter ook al eens een pannenkoekenrestaurant, en onlangs kwam ik erop uit dat een niet bijzonder flatteus postje uit mijn internetdagboek het derde zoekresultaat oplevert wanneer pannenkoekenliefhebbers deze taverne uit Damme googlen.

Ik wist dat er vroeg of laat miserie van zou komen, van pannenkoeken te gaan eten in Damme.

Anderzijds: Volgens marketingmensen bestaat zoiets als slechte publiciteit niet echt, en ook: Volgens Nieuws.be is mijn gezag drie en dat van Gazet van Antwerpen acht. Ik wil maar zeggen: Taverne Ter Kloeffe is wellicht nog niet failliet, en hun klandijzie vindt waarschijnlijk vaker via Sijsele dan via Google de weg.

Nieuws.be, zei ik? Ah ja, al mijn postjes worden namelijk integraal door hen overgenomen. Nu ja, door de een of andere elektronische toepassing op die site, en net als de posts van bijna elke andere Vlaamse blogger, daar niet van. Maar het is niettemin eens dikke leut om als nieuwsbron te fungeren:

Het heeft gisteren ook in Ledeberg gesneeuwd! Barack Obama plant een gigantisch herstelplan! Vanavond eet ik stoofvlees! Het aandeel van Fortis wordt vanmiddag om 15.45 u opgeschort! Ik heb al enkele dagen last van een onbestemde jeuk net onder mijn rechtertepel!

Zo, weer 20 hits erbij op Nieuws.be.

Tot morgen, nieuwslustigen.

Wij en de wijde wereld

En tewijl wij, would-be-Desmedtjes, ons als honderdste nieuwswatcher-voor-eigen-kring een kramp typen over forelrellen, zouden we haast vergeten om als ziljoenste aardbewoner de verkiezing van Barack Obama een heuglijk feit te noemen en de man zelf een baken van nieuwe hoop voor de wereldgemeenschap. Want het feit alleen al dat die slechte ouwe G.W. Bush zich nu kan gaan concentreren op dat nieuwe hekken rond zijn ranch en dat zijn oompie John hem daarbij gaat helpen is om van te huilen fantastisch nieuws.


Bovendien is Obama nog eens een wereldleider die speecht zoals het hoort, en strekken zijn idealen verder dan 'ban abortion' and 'let's hunt them down'. De badges, de pins, de emocracy, het besef dat de beloofde verandering niet echt voor morgen is en de melige voorpagina van die emo-rukkers van De Morgen, nemen we er dan gaarne bij. Het mag ook zo uitgevochten worden.

En terwijl wij als ziljoenste aardbewoner de verkiezing van Barack Obama een heuglijk feit noemen, zijn er slimmere jonge mensen die besluiten ondertussen te werken aan hun literaire carrière en dichtbundels uitbrengen. Dichtbundels! Ook een heuglijk feit, want zolang dichters een uitgever vinden, is het niet echt crisis.

En terwijl wij ons afvragen waarom we niet daar niet zelf eerder aan gedacht hebben, aan dichtbundels publiceren (we hebben toch allemaal nog wat leuke dingen liggen die we indertijd anoniem naar onbereikbare meisjes verstuurden), beseffen we dat deze jongeman nu een protégé van Gerrit Komrij is (Gerrit Komrij!) en dat hij dat er wel moet bijnemen.

En terwijl wij dat beseffen, zijn wij die M. Inghels dankbaar dat hij de 'dichter voor een nieuwe generatie' wil worden en dat wij buiten onze uren rustig verder kunnen klooien op het internet zonder al te veel ophef te veroorzaken en zonder in de gazet te staan met de titel 'ik wil een literaire hoer zijn' boven onze foto.

En terwijl wij allerlei onleuks insinueren over Gerrit Komrij (die eigenlijk toch een ongewoon straffe schrijver is) en Maarten Inghels (die toch een deksels potje kan dichten), beseffen we dat we weer in de gapende val getrapt zijn van het insinueren dat we wel beter weten, zonder echt uit te leggen waarom. Dat wij ooit -in ontvankelijker jaren - met Humo als koortsmeter een taalgebruik opgebouwd hebben dat grossiert in dit soort truken van de concertzaalbar.

En terwijl wij ons proberen te herinneren hoe dat ooit begonnen is, dat toontje van ons, beseffen we dat wij niet meer weten uit te leggen waarom iets mooi, lief, leuk is. Dat mooi, lief, leuk sowieso begrippen zijn waarin wij niet meer geloven, benoemd door woorden die ook de gewone mensen wel eens gebruiken en die we daarom maar liefst laten voor wat ze zijn, ons veilig beperkend tot vet, gedegen, authentiek, onderbouwd, fijn (enkel indien met licht-ironische bijklank), stukjes over Hugo Claus, woorden op -ing en schrijven in de 'we'-vorm. Change, no we can't.

Wij, dat is ik, die niet zoals zij wou worden.

En Pandy, kan die?

'Censuur!' kraaide Yves Desmet in De Morgen, toen duidelijk werd dat Jeroen Meus ons die avond niet zou vergasten op 'forel in botersaus' vanuit de voormalige berghut van de Führer. Werkelijk, blij dat iemand het zegt. Die Adolf Hitler wordt inderdaad doodgezwegen en zijn revolutionaire maatschappijvisie krijgt nergens nog de aandacht die ze eigenlijk verdient. Vooral het feit dat hij van 'forel in botersaus' hield, is cruciale informatie die de kijker en lezer vooralsnog onthouden werd in de talrijke biografieën over Hitler.

Om precies te zijn: eigenlijk vindt niemand iets terug over een eventuele voorliefde van Hitler voor forel in botersaus in de meters boeken die over hem geschreven zijn. De symmetrisch besnorde was naar verluidt vanaf 1938 vegetariër, vis was zeker niet zijn lievelingsgerecht en 'Forel in botersaus' is gewoon een streekgerecht uit Berchtesgarden. Althans volgens de Hitler-experts. Canvas nieuwe stjil wil echter een brug slaan naar de kijker - en dan mag de redactie van Plat Préféré toch zeker wel zelf kiezen welke bekende kop misschien ooit wel 'forel met botersaus' gegeten moet hebben?

Helemáál halfgaar gebakken is de nieuwe Facebookgroep met de naam 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Adolf Hitler zien!'. Niets beters om voor te klikken, huh? De strijd tegen klimaatopwarming, onrecht, hongersnood, oorlog? Maar jullie willen -in naam van de persvrijheid- dat idiote tv-programma met zijn ophefmakende foutieve informatie? Vrijetijdsvrijheidsstrijd, dat. Misschien start ik maar eens mijn eigen groep: 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Andreas Pandy zien'. Wordt vast ook een succes.

We hebben jarenlang Herwig Van Hove en zijn sehr pünktliche 'Duizend Seconden of ik bijt uw neus af, Felice' moeten doorstaan. Terzake, Histories, Panorama, Telefacts, Koppen en Karrewiet mogen ons overstelpen met trivia allerhande over Pinochet, Pol Pot, Ceausescu, Kwak, Boemel en Anatool. Bart De Wever mag in Volt komen uitleggen dat hij zijn stukske vlees niet kan missen. En ja, van mij had die brave Jeroen Meus ons ook mogen wijsmaken dat Adolf Hitler graag forel in botersaus at, ondertussen quasi achteloos het visje opensnijdend.

Maar wat was er ook alweer mis met wat goede smaak in een kookprogramma?

Foie grasduinen

"Wie is toch dat Punkerke?" vragen de mensen mij soms. Akkoord, de mensen is wat misleidend. Veelal betreft het bezetters van de hogere financiële, literaire en politieke kringen die ooit door de mangel gehaald werden op mijn blog en mij terzijde nemen op een van die champagnediners waarmee ik mijn weekenden vul sedert ik op 1 sta in Freaqs Blog 40. Men moet de fruitwijn drinken wanneer ze nog parelt, bloggen is dan ook de laatste van mijn zorgen: wie in de roes van het nu leeft moet dat namelijk tegen-woordig doen, daar is geen ontkomen aan.


'Geen idee, maar dat het een straffe gast is, dat kunnen we niet ontkennen', antwoord ik dan steeds, mezelf aldus genadeloos het aanzien ontzeggend dat mij te beurt zou vallen door alleen nog maar te laten doorschemeren dat ik die vraag wel zou kunnen beantwoorden als ik daar zin in zou hebben tenminste. Bescheidenheid, het siert me op stierlijk irritante wijze. Terwijl bij het internetzeven nochtans veel veronachtzaamds op te vangen valt dat dat Punkerke zonder veel vijven en zessen uit die top tien zou eenentwintigen als iemand er acht zou op slaan.

'Roezemoezen', bijvoorbeeld. Ze schrijft prachtige zinnetjes als 'Stadsdeelraadsleden: het zijn ook net mensen' of 'vervolgens begon ik weer enkele minuten aangenaam te stamelen' en woorden als bloedsjacherijnig worden in al hun Hollandsheid plots exotisch wanneer door haar gebezigd. Ook uit het Nederlandstalige buitenland komen de tekstjes van Merlijn, weze het dat die zijn talenten iets spaarzamer tentoonspreidt. Als ze maar eens allemaal alles zo mooi zouden neerpennen als die twee, was de verstaanbaarheid van onze Noorderburen helemaal geen probleem meer.

Mijn andere vaste waarden (Alexander, Freaq, Ishku, Jatarara en andere) staan al langer in de linkerkolom gerangschikt, zo min of meer in de volgorde waarin ik hun blogs op nieuwigheden nakijk. Naar het schijnt bestaan daar downloadbare programmaatjes voor, maar het plezier van het grasduinen wil ik mezelf niet ontnemen. 'Mohow' verdween onlangs in het niets, maar blijft nog even staan in de hoop op een onverhoopte terugkeer. En de reisverhalen van Digb sla ik over, maar hij wist mij onlangs wel reuze te vermaken met zijn stukje over de kleine man in de straat.

Maar goed, de foie gras wordt geserveerd merk ik - we spreken elkaar later nog, d'accord?

Erieks Satierische Grote Blogbedrog

Heerlijke hobby, dat bloggen. Niets moet, alles mag en het floept je uit alle richtingen zomaar tegemoet. De bewusteburgersporno van de 21ste eeuw, zeg maar. En voldoende bits and pieces voor heelder generaties nog ongeboren wetenschappers die te weten willen komen hoe de moderne mens anno 2008 zichzelf zag - of toch hoe de moderne mens anno 2008 graag gezien wou worden door zijn socialeklassegenootjes. Want het zijn hen die ze willen imponeren, niet de middenstandsorganisatie van de een of andere Oost-Vlaamse bloemengemeente. De lagere school, dat nooit meer.


Al dat klamme prestatiezweet heeft als voornaamste doel een handjevol andere bloghobbyisten - die ze meestal van haar noch pluim kennen en die zelf ook niets beters te doen hebben - duidelijk te maken dat ze nog altijd mee zijn, dat ze de zaken nog altijd vanuit een comfortabel vogelperspectief bekijken, dat ze zich niet laten vangen aan de waan van de dag, dat ze ondanks hun eerste verantwoordelijkheden (job, relatie, vaak ook huis en kinderen) toch nog bijdetijds zijn en een ongelooflijk interessant dan wel van grootse daden en emoties overlopend bestaan leiden.

Terwijl ondertussen hun vrouw het eten aan het klaarmaken is of de strijk aan het doen, zij de jengelende kinderen naar bed brengt en hen voorliegt dat paps teveel werk heeft om een verhaaltje voor te lezen, terwijl hun zicht alsmaar verslechtert tot ze alleen nog over een soort tunnelvisie beschikken: tikken, tikken, tikken. Terwijl zij vast meer volk zouden bereiken als zij hun stukjes zouden voorlezen op de Ledebergse zondagsmarkt dan door hun vingers te verslijten aan hun klavier.

Want ja, zo vol zijn zij van zichzelf dat zij hun toetsenbord een klavier noemen, aldus op blasfemische wijze suggererend dat Erik Satie eigenlijk een soort middelmatig begaafde typist was. Terwijl dus ondertussen het echte leven zich elders afspeelt, verhalen zij over het leven dat zij lijden. Want lijden doen ze. Verzuchten, aanklagen, de zaken bevragen, zich actualiteit- en kredietcrisiskritisch nooit tot algemeenheden verlagen, en altijd in dat verzameltaaltje dat hun literaire aspiraties wel verraadt maar zelden waarmaakt.

Het tenenkrullendst zijn dan nog de stukjes -sorry blogsposts- van bloggers over andere bloggers die over nog andere bloggers beweren (zieligaard! prutser! non-talent! on-coole! schijtluis! bewusteburgerspornoproducent! middelmatig begaafde typist! blogosfeermeneer!) wat net zo goed over hen zelf beweerd kan worden. Wanneer dit alles bovendien met zo'n verplichte zogenaamd zelfrelativerende maar feitelijk zelffêterende en walgelijk samenzweerderige knipoog gebeurt, is het helemaal om van te kotsen en is de bodemkoers in zicht.

Heerlijke hobby, dat bloggen.

Wind en rook

"Welke rol is er nog weggelegd voor godbetert een rockjournalist?" vraagt blogger en Goddeau-muziekrecensent Alexander zich af in een van zijn recente postjes. "De recensie is iets ouderwets. De romantiek is eraf. Iedereen kan zelf alles ontdekken op het internet" Ik geef hem een béétje gelijk: ik zou er mijn beroep niet van willen maken. Ben je 65, kan je zeggen: "ik heb mijn leven lang tekstjes geschreven over cd's." Neen, dank u.


Maar in mijn vrije tijd waan ook ik me nu en dan graag even Serge Simonart. En schrijf ik recensies over nieuwe platen van Pete Molinari (Brit met een wat ziekelijke obsessie voor de sixties), The Verve (die meer verplicht zijn aan hun status dan hun wisselvallige nieuwe plaat) en Lieven Tavernier ('Wind en rook' is de beste Nederlandstalige plaat die ik in jaren gehoord heb - jammer dat ze wat doodgezwegen wordt op de nationale radio).

Weliswaar valt alles eenvoudig te ontdekken op myspace en co tegenwoordig, maar dat doen de meeste mensen nog altijd pas wanneer ze iets lovends gelezen of gehoord hebben over een band, wanneer een vriend hen een plaat aanraadt of wanneer een recensent een cd de hemel in schrijft. Het internet is immers een wildernis geworden waarin niemand nog 100 % z'n weg vindt.

Platenmaatschappijen doen dan ook hun best om op het internet zoveel mogelijk wegwijzertjes aan te brengen (gewone reclame maar ook blogmarketing, hypes lanceren op Youtube, soms zelfs fake reviews) die de consument richting hun product sturen. Good old muziekrecensenten vormen een noodzakelijk tegengewicht die nog echte en geloofwaardige kwaliteitslabels kunnen toekennen aan een plaat en de muziekliefhebber laten kennismaken met goede muziek die het zónder marketingondersteuning moet stellen.

Als het gaat over het ontdekken van nieuw talent en het doorprikken van hypes spelen jouw stukjes dus zeker nog een rol, beste Alexander, een rol die zelfs aan belang wint volgens mij. Geen internetbrowser zal ooit het persoonlijke oordeel van een echte muziekliefhebber -geen marketeer- kunnen vervangen. Ja, misschien is het wel de taak van de recensent de marketingrook om de hoofden van de consument weg te blazen.

Al is dat laatste dan weer wat té veel wind.

Gekquote 23 augustus 2008

"Onze verhuis naar dat Olympisch dorp was toch een beetje een tegenvaller. De spelers moeten bijvoorbeeld telkens 10 minuten heen en 10 minuten terug wandelen naar de eetruimte. Op een dag is dat al gauw een uur tijd. Dat is verre van ideaal tijdens een recuperatieperiode." (Het Nieuwsblad interviewt de een of andere begeleider van onze nationale jonge duivels in Peking, die er zorgvuldig over waakt dat onze beloften geen stap te veel zetten. Ocharme die voetbalouders die vanaf nu hun kleine iedere keer met de wagen naar de match moeten rijden 500 meter verderop. En hoe doen die marathonlopers dat dan? Met een rolstoel naar de eetzaal? Overnachten op een luchtmatras in de Olympische keuken?)


"Arme Tia, arme Kim" (Punkerke, voor Tia, Kim -steek haar in Yves Letermes zomeroutfit en ze ziet er nog hemels uit- en de Belgische 4x100loopsters ons alsnog verblijdden met Belgische medailles - en of ik het hen gun)

"Doe jij wel eens mee aan een enquëte op een weblog?" (Enquêtevraag op de blog van Freaq, die hiermee en cours de route voor de goede verstaanders de onzin van dergelijke enquêtes blootlegt. Want wie zijn in godsnaam die 27 % mensen die 'nee' gestemd hebben?)

"Groei zonnepanelen overtreft verwachtingen" (De Standaard heeft weet van een nieuwsoortige alternatieve energie die aan zelfuitbreiding doet)

"Meer auto's verkocht in België" (als de fossiele brandstofvoorraad toch op moet, dan liefst zo snel mogelijk)

De derde tepel

Ook deze zich wat amechtig voortslepende Belgische zomer van 2008 zal later blijken zijn charmes gehad te hebben. Zo vormde het flauwe weer een perfect excuus om mij te vermeien in treffende stukjes van enkele van mijn favoriete bloggers over Nico Mattan, Karl Vannieuwkerke, de verkoopster in de Brooklyn in Brugge en de politieke gezichtsvernauwing in ons land. Vergeet Humo jongens en meisjes, de leukste schrijfsels staan tegenwoordig gratis op tinternet! En omdat zelfs redundantie tegenwoordig redundant is, volsta ik met bovenstaande links om uit te leggen waarom de berichtgeving over de Tour zo ongewild grappig is en wat ik denk over de politieke crisis. Als anderen zo mooi zeggen wat ik denk, doe ik er het zwijgen toe en zoek ik verpozing in de natuur.

Want denk maar niet dat wat grijze wolkjes hier en daar mijn bewegingsdrang weten af te remmen. En onderweg krijgt een mens tussen de Vlaamse fabrieken en fermetten dan al eens een plaatje voorgeschoteld, zoals dit hierboven. Nog onverpakt en ongeconsumeerd (ongewild zout in de wonde van dit koppel) en in levende staat. Hoewel de politieke actualiteit dit laatste bij momenten lijkt te ontkennen. Overigens is dit een nogal doorzichtig (pun not intended) doch vertederend intiatief om ons land van de ondergang te redden. Van zodra Joelle Milquet opmerkt dat de derde tepel, namelijk Brussel!, ontbreekt (en Bart Dewever fluks repliceert dat zo'n derde tepel esthetisch gezien toch niet echt je dat is en bovendien geen enkel nut heeft), kan het vetzakske dat met dit geniale idee op de proppen kwam zijn actie geslaagd noemen.

Alhoewel ik vermoed dat enige politieke relevantie niet zijn eerste zorg is en hij er ondertussen vooral veel plezier aan beleeft. Benieuwd hoe vaak hij nog 'Hoeraaaah' kretend de foto's in zijn inbox zal mogen openen. Ideale tijdstip en locaties om bereidwillige boezems op de gevoelige plaat vast te leggen lijken mij overigens de weekendnachten op de Gentse Feesten, ergens vanaf 5 uur op de Vlasmarkt - wanneer ik net vertrokken ben naar huis.

Aanhalingstekens

"Neen, 't is verdorie niet gemakkelijk, die onzekerheid. Zij kan niets doen hé, haar leven staat eenvoudigweg stil. Gaan werken mag ze niet. En nu het zomervakantie is, kan ze ook al niet naar de Nederlandse les. We kunnen ook niets plannen. Ze moet thuis blijven en zitten wachten op een telefoontje of wachten tot haar papieren in Brussel in orde zijn. Er even tussenuit is ook moelijk want ik kan maar twee dagen congé krijgen."

Aan het woord is D., die het heeft over zijn Braziliaanse vriendin R. Ze komt mij nu en dan na de les uitleg vragen bij vreemde brieven van het Commissariaat-generaal voor de Vluchtelingen en de Staatlozen waarin staat dat ze het grondgebied binnen de 5 dagen moet verlaten, en andere brieven waarin vervolgens staat dat ze toch nog 40 dagen in het land mag blijven, maar dat ze in die tijd wel haar papieren in orde moet brengen. Enfin, dit alles omdat de Braziliaanse administratie nogal traag werkt en haar documenten niet op tijd in Brussel krijgt. Arme R., arme D. dus.

Maar wacht, D. vertelt verder.

"En je moet weten: Zij betaalt gewoon belastingen zoals jij en ik, ik betaal al haar verzekeringen, zij krijgt wel wat korting op haar inschrijvingsgeld voor de Nederlandse les maar verder krijgt zij niets van de staat hé, zij geeft alleen maar. En zij moet dan vertrekken zogezegd. Als je dan ziet wie hier allemaal mogen blijven. 'Politieke vluchtelingen' - allé zogezegd politieke vluchtelingen hé, ik denk daar het mijne van - die krijgen een huis, geld en een auto van de staat. Ik vind dat toch niet zo correct."

Ai, ik dit misschien kunnen zien aankomen, maar het smaakt toch wat wrang. Ik ga er maar niet op in, het is een mooie zomeravond, we vieren een eindevanhetschooljaarsfeestje en ik ben Etienne Vermeersch niet of voel althans niet de fut en de aandrang om mij vanavond in zijn ethisch verantwoorde pak te hijsen. En bovendien, als iemand zich al eens mag laten gaan in dergelijke misvattingen is het toch die D. zeker, die lijdzaam moet toezien hoe zijn vriendin met onzeker resultaat door de bureaucratische mallemolen gehaald wordt.

Een dag later, ik tik thuis een internetadres in dat een andere cursist, Raymond, mij toegestopt heeft. Ik ontdek dat Raymond hoofdredacteur is van CongoOne, een nieuwssite die kritisch bericht over de politieke actualiteit in Congo. Naast het editoriaal prijkt zijn foto en enig opzoekingswerk op de site van het CPJ (Committee to Protect Journalists) leert me dat hij vroeger hoofdredacteur was van La tempête des tropiques in Congo, maar dat hem daar het werk onmogelijk gemaakt werd door het regime:

July 11, 2002
Raymond L, La Tempête des Tropiques
Bamporiki C, La Tempête des Tropiques
HARRASSMENT

L and C, publication director and chief investigative reporter, respectively, for the independent daily La Tempête des Tropiques, and three other newspaper employees who are not journalists, were arrested and taken to the Special Services holding center in the capital, Kinshasa, where they were interrogated in connection with an article that had appeared in the July 10 edition of the paper. The article reported on a July 8 street confrontation between civilians and soldiers that had turned violent, resulting in four deaths and substantial material damage.
In addition, police seized the entire print run of the newspaper’s July 11 edition. All five media workers were released the same evening on the condition that the paper print a correction to the story, which appeared on the front page of the next day’s issue.

Ik heb de familienaam van Raymond en zijn collega afgekort, zodat het onverbiddelijke Google niet al die nieuwsgierige agenten van de Congolese staatsveiligheid naar mijn nederige bunker stuurt - amper twee minuten na het publiceren van dit berichtje stond het al op 1 bij de hits op zijn naam en dat is helemaal niet de bedoeling van mijn vertellement.

Dat was 2002. Raymond woont ondertussen al een tijdje in België, en ik wou even weten hoe het nu gesteld is met de persvrijheid in Congo. Niet zo goed, blijkt uit de gegevens van de CPJ:

DRC journalists remain in ‘illegal’ detention Version française LETTER June 20, 2008
Three sentenced in Congolese journalist’s murder Version française May 22, 2008
Journalist alleges beating by Angolan diplomat Version française April 21, 2008
Investigative reporter held for 34 days over corruption story CASE January 9, 2008

Na afloop van mijn kleine queeste vraag ik mij af wie of wat die hardwerkende D. aangepraat heeft dat politiek vluchteling aanhalingstekens behoeft en dat hij er maar best het zijne van kan denken. Zou het kunnen dat 'het zijne' in deze niet echt het zijne is maar iets waarvan iemand anders zegt dat het 'het zijne' is?

Dát is dan weer een vraag voor Etienne Vermeersch.

Oostende - Aanmeren

De gouwe ouwe 'Brussels Airport Express' die je vroeger gezellig van De Panne naar de luchthaven en terug door de West-Vlaamse velden zag tjokken is al eventjes verleden tijd. De letters die ons van de bestemming van de trein kond deden zijn ondertussen althans overschilderd door de nimmer aflatende Noord-Brusselse graffitikunstenaars. En terecht, die toch al niet meer zo heel jonge stoptrein met stilstanden te Deinze en De Pinte 'Airport Express' te noemen schepte toch iets te hoge verwachtingen.

Wat natuurlijk niet betekent dat er niet meer naar Zaventem gespoord kan worden. Vanmiddag zag ik in het station in Gent dat op spoor 9 een trein naar 'Luchthaven Landen' vertrok. Het moet vast de leerkracht Nederlands aan anderstaligen in mij zijn die zich prompt afvroeg of er dan ook ergens een trein richting 'Luchthaven Opstijgen' vertrok en of ooit een anderstalige - netjes onze taal geleerd maar niet vertrouwd met Limburgse Dorpsnamen - zich diezelfde vraag gesteld zou hebben. Wat mij dan eenmaal thuis tot een Google-zoekopdracht verleidde met als trefwoorden 'Luchthaven Landen'. Wat mij op dit forum terechtbracht, ingevolge waarvan mij een tweede bedenking kwam aanwaaien: Bestaat er nog een onderwerp waarover géén forums bestaan?

Mijn zoekopdracht dienaangaande leverde jammer genoeg geen resultaten op. Waar ik vast weer een bedenking zou kunnen aan vastknopen zodat ik mijn postje fluks de titel 'Bedenking-Zoekopdracht-Bedenking' kan meegeven. Ik was evenwel te zeer gebiologeerd door deze bijdrage op het Groot Belgisch Treinenforum:

Wat mij intrigeert is waarom men die 2 stukken trein alsmaar wil koppelen en ontkoppelen. Het is geen afdoend antwoord noch 's morgens bij de beweging naar Brussel, noch 's avonds bij de terugkerende beweging.

en meer bepaald de vraag wie zich zo gemakkelijk door zulks laat intrigeren. Ik neem twee maal per week de bewuste trein, dus aan een gebrek aan betrokkenheid kan het niet liggen. Echter, de wegen van de NMBS zijn ondoorgrondelijk, dat is een natuurwet. Wie zich daar niet kan bij neerleggen heeft niets gesnapt van de charme van het Belgisch Openbaar Vervoer. Of misschien heb ik niets gesnapt van het verschijnsel mondige consument, dat kan ook.

Maar goed, ik merk dat de mensen achter mij wat ongeduldig worden, voor mij een enkeltje Oostende-Aanmeren, graag.