Erik, een stil leven

De zure stank van braaksel dringt in zijn neusgaten en drukt zijn tong naar beneden. En dan voelt hij tot zijn ontzetting dat hij zijn linkersandaal heeft ondergekotst.
Hij hoort helder de stemmen in het café alsof geen muur en geen deur een barrière vormen.
'Ik mag een emmer Maes-Pils leegdrinken, dan heb ik nog geen kater...'
'Het is logisch dat Van Impe heeft gewonnen. Ebt ge die Zoetemelk gezien? Een kont als van een paard. Dat zegt toch genoeg.'
'... en na twee glazen Stella voel ik de drek al ... '
'Ge moet Stella met rust laten, zeg ik u...'
'De kleine Van Stokken is zo zat als een kanon. Hebt ge zijn schoolslagbewegingen gezien toen hij naar het toilet ging?'

Een fragmentje uit 'Stany, een stil leven' van Erik Vlaminck, een toch iet of wat onderbelichte Vlaamse schrijver die zich ergens tussen Hugo Claus, Dimitri Verhulst en Walter Van den Broeck situeert. Een 'kroniekschrijver van het gewone leven' dus. 'Stany, een stil leven' is het eerste deel van 'Langs schrijverszijde', een trilogie over het leven van Stany Van Stokken.

Stany Van Stokken was een jeugdvriend van de auteur die in de psychiatrische inrichting terechtkwam waar de auteur werkte. De eerste twee delen van de trilogie zijn al verschenen, het derde deel zal pas verschijnen na de dood van de auteur, zo lezen we in het naschrift. De erven Vlaminck zullen alvast aan mij nog geld verdienen.

Wie nog niets van Vlaminck gelezen heeft en bovenstaande schrijvers weet te appreciëren, kan ik zeker 'Wolven huilen' aanbevelen als introductie tot deze auteur.

Chevreuil saignant

Waar is de tijd dat wij, mannen, ons toch nog gedurende de losse drie minuten die de meeste onnozele liedjes duren het sterke geslacht konden wanen? Toen de indertijd alom geprezen Eagles ongestraft mochten zingen 'Oooh witchy woman, see how high she flies' en er nog een hit mee scoorden ook. Toen Jack Jones met zoetgevooisde stem zijn vrouw mocht afdreigen (zie hierover dit leuke stukje van Ishku, waaraan ik het idee voor dit postje te danken heb). Toen dames het een eer vonden wanneer The lady is a tramp aan hen opgedragen werd. Toen Urbanus algemene bijval oogstte met een wijsje waarmee hij snotapen als mij opriep om de vrouwen te ambeteren (een ooit bloeiend genre dat tegenwoordig jammer genoeg volledig aan carnavalszangers overgelaten wordt).

Neen, die tijden lijken nu echt wel voorgoed voorbij. Waar vroeger de 'vrrrrouwkes' op Missverkiezingen allerhande paradeerden voor het vleeskeurende mansvolk, zijn het nu de Phaedra's zelf die de wet stellen en de proper afgestofte en gebrillianteerde ideale-schoonzoons-in-spe één voor één naar huis sturen - de laatste hield ze voor de fun nog een aflevering of 2 aan het lijntje. Echte mannelijkheid wordt enkel nog gedoogd in de koers (waar kampioenen hun broek volschijten en met bruin gevolg zegevierend de meet bereiken, waarna wij collectief van dankbaarheid onze tv beginnen te kussen) of wanneer het zodanig om te lachen is dat het weer kan. Maar een vrouwelijke collega op het werk complimenteren met een mooie nieuwe garderobe wordt net niet als seksuele aanranding beschouwd ('t is het papierwerk niet waard en ja, het is inderdaad een mooi kleedje). Lonken is not done sedert de nieuwe zakelijkheid. En pissen tegen een boom heet nu 'wildplassen'.

Het klinkt als geweeklaag, maar eigenlijk vind ik het best wel prima zo. Al dat machismo vroeger, dat was uiteindelijk toch maar een vermoeiend boeltje. Wie even vergat om de paar minuten ginnegappend iets schuins over het andere geslacht te debiteren riskeerde tot het eind zijner dagen als mietje door het leven te gaan. Wie er in de plaatselijke gelagzaal niet in slaagde op eenvoudig commando minstens 5 domme blondjes-moppen op 10 seconden af te vuren werd stiekem door zijn kroegmaten ingeschreven voor 'De Heren maken de man'. Wie de pech had keurig opgevoed te zijn en bijgevolg enkele elementaire beleefdheidsvormen probeerde te respecteren, wás eigenlijk geen echte man.

Neen, dan liever de verwijfde metrojaren 2000. Er houdt al eens een vrouw de deur voor mij open (ik laat mij daarin vrijelijk vernederen). 'Ik moet pissen' is tegenwoordig ook voor een man een geldig excuus om ergens iets te gaan drinken. De complimentjesstress is verdwenen. Op het werk moet ik de opdringerige collegiennes van mijn lijf slaan. En wildplassen gaat enkel nog nadat ik chevreuil saignant met een overvloed aan marinade genuttigd heb.

Positief denken, het wérkt!

Briefje van Chantal

Ik moet daar rechtdoor en eerlijk in zijn: de sitemeter liegt er niet om. Het lezerspubliek van het Bunkerke is voorlopig vrij select. (Bij deze: dag Freaq, dag Roeland, dag broer, dag Jatarara, dag Linn, dag andere slimme, intelligente en mooie mensen). En het lijkt er wel op dat het Bunkerke na zowat een maand zijn hoogtepunt al achter de rug heeft. Dimarso zou nu een peiling moeten doen, het zou er niet goed uitzien.

Wij, worpelingen van het Kortemarkse kwaliteitsonderwijs, weten echter wel beter: het is de kwaliteit die telt. Behalve voornoemde zwaargewichten en behalve jij daar, lieve lezer, heeft namelijk ook niemand minder dan Chantal Pattyn mijn blog gelezen. (Wie zich afvraagt wie Chantal Pattyn dan wel mag wezen, klikt hier voor mijn vorige postje over deze Grote Dame. En wie mijn vorige postje gelezen heeft, weet dat Chantal Pattyn mij niet onberoerd liet zo'n 15-tal jaar geleden en dat mijn bewondering helemaal beaat werd toen ik rond diezelfde periode van haar een handgeschreven briefje kreeg)

En de geschiedenis herhaalt zich, weze het in andere kleuren en vormen. Niet in steen gebeiteld, op perkament geschilderd of in sierlijke letters op Studio Brussel-briefpapier gekribbeld maar via de elektronische snelweg keerde zij terug in mijn leven:

Dag Daan,

Update was so much fun. Maar klara is dat ook. Ken je neve, mixtuur en laika al? Eens proberen. Great music, brilliant voices.

Groet
Chantal

Een persoonlijke oproep om de programmatie van Klara - dé Vlaamse cultuurzender - eens een kans te bieden. Van Chantal Pattyn - hét nethoofd van dé Vlaamse cultuurzender - zelf. Die mijn blog - dé blog van mij die ondertussen al bezocht werd door hét nethoofd van dé Vlaamse cultuurzender - gelezen heeft. De Oostakkerse Gedichten van Hugo Claus komen hier orakelgewijs spontaan uit mijn spraakorgaan gekoprold, zo Cultureel-Met-Grote-C voel ik - een eenvoudig Punkerke van het West-Vlaamse platteland - mij plotseling.

Om mijn verhaaltjes te promoten door commentvormige kakjes achter te laten onder stukjes van andere mensen ben ik veel te lui, en bovendien is het nijpende besef dat het leven al te kort is om succes na te jagen al iets te urgent in mijn 31-jarige botten aanwezig. Niet langer maal ik dus om al die onwetenden ginder buiten die mijn internetdagboekje zomaar voorbijsurfen. Met hernieuwde moed bouwt Punker verder aan zijn glasvezelbunker. Speciaal voor zichzelf, RG, FJ, MW, JG, 78.23.23.# en alle andere bezoekers van het Bunkerke. En vanaf nu ook speciaal voor Chantal.