Eine gute fahrt

"Habe ich nicht. In meine 30 Jahre nimmer gehabt. Das ist für das Frauenhaus!", aldus de kastelein wanneer ik ergens in Zuid-Duitsland heel vermetel (ik hou niet van de suikerplakbek die ik krijg van frisdrank maar water is ook maar droog - op een manier) een Cola Light bestel op het terras van Pub Red Bull. "Danke danke," repliceer ik in een poging mij ongenaakbaar te tonen - "Bitte!" gromt de kale-met-toch-een-paardenstaartje terug. Die ons een half uur later bij het vertrek hartelijk feliciteert met onze 'prestatie', ons een behouden terugreis nach Belgien toewenst en wat van de prijs van onze consumpties (zwei Cola und zwei Bier - normal oder light? haha) afdoet.

Eigenaardig volkje, die Duitsers: niet alleen hun kledij maar ook hun gevoel voor humor is wat in de eighties blijven steken. Maar op de treinconductrice op de nachttrein terug (Duitsers en treinen, het blijft toch een gewaagde combinatie) na (wie te kampen hebben met een overtollige testosteronaanmaak en een levendige fantasie had dit voorzetsel hier ondertussen niet meer verwacht) hebben we vooral sehr freundliche leute op onze weg ontmoet. Op het einde van de reis werden we het zelfs enigszins beu dat iedereen ons spontaan kwam aanspreken om een praatje te maken, ons de weg te wijzen, goede raad te geven en noch eine gute Fahrt zu wünschen. 'Wir haben eine Karte, danke schön, auf wiedersehen!"

Van Hechtel-Eksel (tochten moeten érgens beginnen, en dan bij voorkeur in plaatsjes met een wat griezelige naam) naar Tübingen (Zuid-Duitsland, zie foto hieronder: héél mooi stadje, het Duitse Gent wat mij betreft) gefietst dus, samen met Tuur. Meteen de verklaring voor Punkerkes lange afwezigheid hier. Tien dagen geen blogs, geen gazetten, geen radioreclame, geen Leterme, geen opiniestukken, geen verkeersinfo, geen openingsceremonies, geen e-mails, geen sputterende motor die je op gang moet zien te krijgen (alhoewel), geen culturele bierfeesten vol lallende en plastic bekertjes in het rond strooiende medemensen, geen Zomer 2008 met Ben Crabbé, maar wel dit:


De route aanhouden, zorgen dat je je 's morgens insmeert met factor 12 en genoeg te eten bijhebt, onderweg allerlei moois te zien krijgen (het Limburgse platteland, de Maas, Roermond, de mooie kleine dorpjes onderweg, Koblenz, de kastelen en stadjes langs de 'romantische Rhein' - zie derde foto, Ladenburg, het heerlijke Tübingen, Esslingen, het Zuid-Duitse platteland, natuurpark Schönbuch), hier en daar een terrasje doen op een stemmig marktpleintje (God wat klink ik als een veertiger), nu en dan enkele praatgrage en in dezelfde richting fietsende Noorderburen te woord staan, valpartijen faken (zie de eerste foto) en andere ongein en 's avonds bij een flesje wijn nog wat napraten of op de camping nog snel eens in het water duiken.

De enkele vervelende kantjes van de zaak (twee regendagen, al eens de weg kwijtraken en op een industrieterrein verzeild geraken, slechte benen nu en dan, niet alle campings hebben de stap naar de 21e eeuw al gezet) zet ik niet te hard in de verf, vakanties zijn gemaakt om achteraf mee te stoefen en ook de beproevingen maken deel uit van de totaalervaring, zo zal elke langeafstandsfietser bevestigen. Bovendien zijn het net die ongemakken die het geheel het heroïsche tintje bezorgen waar we maar al te graag mee uitpakken.

De grotendeels autovrije of autoluwe route haalden we uit dit boekje. Over de Alpen verder fietsen naar Venetië of Rome is een droom voor een van de komende zomers. Eerst nog wat oefenen in de Ardennen, danke. Overigens heeft die Hans Reitsma wat mij betreft een van de mooiste beroepen ter wereld: fietsroutemaker. Dat ik daar zelf niet eerder op gekomen ben! En zou híj light oder normal kiezen, de Hans?

Tirza

'Ester', zegt hij met alle overtuiging die hij in zijn stem kan leggen, 'binnen zijn heel veel mensen die je met plezier zachtjes zouden willen aaien. Ga mee naar de woonkamer, ik stel je voor aan allerlei leuke mensen, maar ik denk dat je iedereen al kent. Ga met me mee. Blijf niet hier. Dit is geen schuur voor jou.'
'Ik doe het liever zelf, aaien', zegt Ester, 'ik kan het beter zelf. Wordt u wel eens zachtjes geaaid, Meneer Hofmeester?'

Een fragmentje uit 'Tirza' van Arnon Grunberg, au fond een roman over een vader die zijn dochter wil behoeden voor al het kwaad dat haar kan overkomen. Zijn stukjes in de Humo vind ik afgrijselijk slecht én pretentieus, maar Grunbergs 'Lof der Zotheid' had ik wel weten te smaken. Dus deze roman ook maar een kans gegeven. Ze reisde met me mee door 3 huiskamers, 2 parken en op 1 trein en ik was altijd blij wanneer ik wat tijd met haar kon doorbrengen.

Een eenvoudige maar stuwende plot die 350 pagina's lang de nieuwsgierigheid blijft prikkelen, daarna wat gas terugneemt op 50 pagina's van het einde, maar de geduldige lezer beloont met een verrassende ontknoping. Zelfs op die verplichte Gentse Feesten (weer veel rondgewandeld, gesms't naar verloren gelopen vrienden, met plezier andere rondwandelende mensen gadegeslagen en per ongeluk ook enkele optredens meegepikt) liep ik me wel eens af te vragen hoe het zou aflopen.

Conventioneler dan ik van Grunberg verwacht had, en mij dus goed meegevallen. Perfecte vakantieliteratuur.

Hallelujah

Even boudweg beginnen met een eenvoudige mededeling zonder verdere maatschappelijke relevantie: Punkers favoriete plaat aller tijden is 'Various Positions' van Leonard Cohen (teksten, muziek, stem: de perfecte plaat voor mij) - en dat van lang vóór John Cale en Jeff Buckley aan cherry picking deden en succes oogstten met hun eigen versie van 'Hallelujah'. Ook 'Songs from a room' en 'Death of a ladies' man' van diezelfde Canadese bard staan in zijn top 10 aller tijden. Cohen zingt over de liefde op de enige draaglijke manier (zie ook Morrissey), diep gemeend maar toch ook een beetje om te lachen.


Blij als een kind was ik dan ook, toen ik woensdagavond hoorde dat Leonard Cohen op 20 oktober naar Vorst Nationaal komt. Zijn optreden in Brugge heb ik immers moeten missen omwille van een geplande vakantie die uiteindelijk toch niet doorgegaan is. Ik zat dus thuis naar een fletse film op vt4 of zo te kijken toen Leonard Cohen een prachtconcert gaf in het Minnewaterpark in Brugge. Klote.

Maar het leven heeft me dus een herkansing geboden en die heb ik gegrepen. Donderdagochtend om 9 uur meteen mijn kaartjes besteld via het internet. Vandaag lees ik al in de krant dat het concert direct uitverkocht was en dat er nog een extra concert komt van de Leo van de sixties (want een ladies' man was hij wel naar het schijnt).

Voor de enkeling die zich zou afvragen wie die Leonard Cohen is: klik hier voor een concertfragmentje. Van 20 jaar terug evenwel, maar da's waarschijnljk omdat zijn fans (het merendeel woont ondertussen in een villa op het platteland, de kinderen zijn al een tijdje het huis uit en er kan al eens gewereldreisd worden) niet echt handig zijn in het clandestien opnemen van concerten.

Het voorprogramma werd in Brugge verzorgd door Martha Wainwright (Cohen is nogal dik met de Wainwrights), die hier een prachtversie van Cohens The Traitor brengt. Van mij mag ze opnieuw meekomen op 20 oktober. Dit wordt trouwens het eerste concert dat ik zal bezoeken waarvoor ik meer dan 25 euro neertel. Voor Leonard Cohen zet ik graag mijn principes ('concerten van meer dan 25 euro zijn geldklopperij') even opzij.

Al zou ik het ook op de inflatie kunnen steken natuurlijk.