Groepspraktijk

Veel jong en een beetje oud schuiven aan voor het offerandeblok. Het alziende camera-oog registreert hoe zij eens zwaaien naar oma en opa en tante thuis. Sommigen kwamen met de trein, anderen hebben er een bedevaart te voet of met de fiets op zitten, artiesten en politici komen hun steun betuigen. Wie verhinderd is, stuurt een gift met de post.

De koster speelt liederen op verzoek om de sfeer erin te houden, de handbalclub van Brasschaat heeft pannenkoeken verkocht en komt de opbrengst afgeven. De pastoor (hij werkt tegenwoordig in een groepspraktijk om de klok rond te kunnen preken) zweept de gelovigen op en maant hen aan tot nog gullere giften.

Dat kardinaal Danneels er zelf niet op gekomen is, hij zal het zich tot in de eeuwigheid zijner dagen beklagen.

Leve Music for life.

Barbera d'Asti

"Je merkt dat hij van de westhoek is, hé. Ik heb dat altijd al gevonden van de mensen van die streek. Ik bedoel nu niet de mensen van rond de Ijzer, maar meer naar het zuiden toe, rond Ieper. Altijd zo verbeten en koppig en altijd maar denken dat een ander hen een loer wil draaien."


"Wat een racist", fluister ik in een opwelling in het oor van mijn vriendin, de Kempische.

"Mijn moeder is van Kortrijk", vervolgt het kapsel in bontjas dat aan de toog bij de wijnhandelaar gretig het zoveelste proefaanbod aanvaardt, "en ik heb dat altijd al gemerkt dat verschil, eens je ginder kwam rond de kanten van Ieper, dat die mensen daar toch helemaal anders zijn."

Van Kortrijk. Uiteraard.

"Naar het schijnt wist die Limburger er ook van trouwens."

Helaas waren er geen Hasselse wijnproevers om ons over de eigenaardigheden van de Genkenaars te onderhouden.

Heerlijke wijn overigens, Barbera d'Asti.

Lezergerichtheid

Aaaah het genot dat in de kleine dingen schuilt. Zo ontdekte ik vanmorgen -ik zou begot niet meer weten hoe, het was nog vroeg- dat ik de poort van de bewaakte fietsenstalling ook open krijg zónder mijn kaart uit mijn portefeuille te halen.

Ik haal mijn portefeuille uit mijn jaszak, zwaai er met het euh oog op een zo hoog mogelijke graad van terloopsheid van zo ver mogelijk mee naar het sensoortje en vervolgens opent de elektronische bewaker - geen klein beetje onder de indruk van zo'n dikke pak klantenkaarten, kassatickets, briefjes ter herinnering van nog af te handelen zaakjes, rekeninguittreksels en rosse centjes - fluks de schuifpoort, die zich met een lekker zoemend geluid achter de rest van het traliewerk terugtrekt.

Lasergerichtheid.

Als ik er nu nog in slaag om bij het verlaten van de kooi het ontsnapknopje in te drukken zonder de hiertoe al veel te vaak gebezigde wijsvinger uit mijn jaszak te moeten halen, moet ook dit laatste onderdeel van mijn pendeltraject zich gewonnen geven aan de algehele coolheid die ik nu al sedert mijn 9,5 jaar (toen ik ophield met naar de Jefi-films te gaan op woensdagnamiddag) nastreef in het publieke domein. Suggesties welkom.

Op de foto staat Marie Vinck, ik dacht aan haar toen een collega me zei dat ze Hilde Van Mieghem (moeder van), Jef Lambrecht, Stef Kamiel Carlens en nog een stuk of wat bekende koppen op het verjaardagsfeestje van Jan Fabre gezien had vorig weekend, en (hier komt de link) ze vertelde mij dat slechts een kleine tien minuten nadat ik de fietsenstalling verlaten had. Ik had dus ook een foto van Jef Lambrecht, Stef Kamiel Carlens, een elektronisch oog of een fietsenstalling kunnen posten, maar doe dat lekker niet.

Lezergerichtheid.