Dit zal zich veruitwendigen

Over plafondstaren wordt vaak ten onrechte minnetjes gedaan. Het was een van mijn meer eloquente collega's die mij dit mooie zinnetje in de schoot wierp toen ik hem bedankte omwille van de 'sessie vruchteloos plafondstaren' waarvan hij me gered had door te antwoorden op een mailtje van me, onderwerp waarvan de vraag vormde wat de benaming is voor de huidskleur van een typische Noord-Afrikaan.

Een bescheiden zoektocht op het internet dienaangaande had me al naar het onvermijdelijke Wikipedia en een site van een nazistische groepering geleid alwaar bijdrages ondertekend werden met ziekelijke ongein als 'weet je wat het is, meer water dan vis - weet je wat het was, meer joden dan gas'. Heel moedig en fijnbesnaard, maar zowel 'licht getinte huidskleur' als 'makak' leken mij om uiteenlopende redenen niet datgeen waarnaar ik op zoek was. De Marokkanen in mijn klas (vergeet het maar dat ze zich eens wat inschikkelijk tonen en zich gewoon aansluiten bij blank of zwart) zullen maandag dus te horen krijgen dat zij 'van het Noord-Afrikaanse type' zijn.

Maar ik wou het met mijn lezer eigenlijk over dat plafondstaren hebben. Het mag een zegen heten dat de tijd van Michelangelo ver achter ons ligt, toen de reflecterende medemens de toevluchtsruimte boven zijn hoofd onthouden werd omdat er allerlei sixtijnse taferelen op afgebeeld dienden te worden. In het beste geval had een eenvoudige burger toen in zijn nederige woonst uitzicht op de bedampte en vaalbruine onderkant van de vruchteloos symmetrie betrachtende hogerliggende plankenvloer. De twintigste eeuw probeerde het anders maar bracht weinig beterschap: het vaalbruin werd nicotinegeel en de hogerliggende vloer een laag asbesthoudende vlakheid.

Doe mij dan maar het eenentwintigste jaarhonderd. Nicotine en asbest zijn met de kankerdoden begraven en balken doen alleen nog de Nederlandse premier en een aantal vergeten Oostenrijkse wintersporthotelletjes. Symmetrie is niet alleen de vormnorm maar wordt ook de betrachting bij het kleurkeuren. Tegen de tijd dat op onze polen de laatste sneeuw verdwenen is, is binnen vast alles wit: knalwit, helderwit, mat wit, was wit - wie niet wit is een nitwit.

Interieur is voor mij de toevalligheid waarmee de meubels in mijn huisje zich tot elkaar verhouden, maar witte plafonds vind ik prachtig. Zoveel suggesties van maagdelijkheid en zoveel zinnebeelden van nog in te vullen toekomst. Als een examen dat je zelf mag opstellen, met als eerste obstructie de vraag 'vul ik mijn eigen naam in of ben ik iemand anders vandaag?' - en niet het obligate 'duurt die crisis nog lang?' of 'gaat de wereld echt naar de knoppen?' We vinden er vragen, antwoorden en vochtplekken, naargelang onze gemoedstoestand en de staat van het plat dak.

We hebben het -net als Ikea- allemaal te danken aan Bauhaus, overigens. Strak, functioneel: het is al langer dan vandaag het ordewoord in de stadsarchitectuur. Alleen die domme boeren doen niet mee, die blijven maar fermettes bouwen en manifesteren -terecht, vindt Punkerke- tegen de spotprijzen die ze krijgen voor hun producten. En -aan hun salopet geen moderniteit- ze doen dat dan ook nog eens op de Graslei en Korenlei in hartje Gent, omdat dat ooit de plaats was waar granen overgeslagen werden op schepen.

Wel jammer dat daar alleen minderbegaafden en Duitse toeristen rondlopen op zaterdagnamiddag, maar die laatsten zijn dan weer zoveel Bauhaus en functionaliteit gewoon dat ze daar eigenlijk wel moeten tegen kunnen, een paar dozijn tweetonners dat hun fotomoment komt verstoren. En ze hadden het kunnen weten als ze de recente toeristische campagne van Gent wat beter bestudeerd hadden, die citeerde uit een artikel in National Geographic:

'Gent is een bruisende mix van een levende stad en een boeiend verleden. Veel echter dan het mooie Brugge, dat even verderop ligt.'

Vanop de kantelen van het Gravensteen hield de Gentse politie dan ook onopvallend een oogje in het zeil, onder het toeziend opperoog van plaatsvervangend korpschef Wim Van Hulle, de man die het bruisgehalte van het politiekorps terug op een enigszins aanvaardbaar peil probeert te brengen na het bewind van de iets te levendige Peter De Wolf. Dat betekent niet dat het daar een kleurloos boeltje hoeft te worden bij de Gentse politie. In 2009 staat het thema “diversiteit” er immers centraal:

Dit veruitwendigt zich o.a. in de acties en dagelijkse werking van het korps… en nu dus ook in de samenstelling van deze groep eedafleggers. Onder de eedafleggers bevonden zich mannen en vrouwen. Zowel burgerpersoneen als geüniformeerden legden de eed af. Ze zijn allemaal tewerkgesteld in verschillende directies, afdelingen en diensten en bekleden diverse graden en functies.

Bovenstaand tekstje komt van de site van de Gentse politie, ze hebben kortom wééral Punkerke niet nodig om zichzelf belachelijk te maken, wat toch wel illustreert welke moeilijke tijden het zijn voor ironiserende stukjes plegende bloggers. Ondertussen -met de eerste schooldagen is ook het najaar ongevraagd binnengeslopen -wil ik samen met mijn lezers al eens nadenken over het thema van het Bunkerke voor 2010. Ik dacht daarbij aan 'sportief en in beweging'.

Dit zal zich oa veruitwendigen in het dagelijkse werken van het Punkerke. Dit zal gebeuren op diverse plaatsen (woonkamer, bureau) en zowel in pyjama als burgerkleding. De diverse aspecten van sport en beweging zullen daarbij volop aan bod komen. Zowel voeten en armen als handen en vingers zullen weer ijverig op en neer gaan en in sneltempo naast en voor elkaar geplaatst worden.

Ook over plafondstaren wordt overigens vaak ten onrechte minnetjes gedaan.

Herschapen tot kunstwerk

"Maar eerst moeten we door dat kut-België", zei een van de drie -geheel conform mijn verwachtingen net iets te vlot gemeenplaatsen en zeiken en kut in het rond strooiende - naar een soort straatgeloofwaardigheid hengelende napuberende Nederlanders in de richting van zijn twee tevens tot terminale mondigheid gepredestineerde poldermodellers terwijl ik samen met hen in de rij stond aan Gate 17 van Manchester Airport. Ze leken het best vervelend te vinden dat de goedkoopste vlucht naar hun bestemming vanuit Charleroi vertrok.

Twee weken later nam ik vanuit Arnhem een nachttrein naar Basel. Dat ik daarvoor eerst een eind het grondgebied van mijn Noorderburen op moest vond ik enkel onhandig en behalve de veel te dure kebab kon ik niets verzinnen wat mij zou tegenstaan aan een verplaatsing door Nederland. "Waarom is het dan toch dat die luidruchtig compenserende protestantse taalverlakkers zo'n hekel hebben aan ons landje?" vroeg ik me af, weze het dat deze overpeinzing zich op dat moment nog in het verwensingsstadium bevond.

Toen ik bij mijn terugkeer uit het buitenland een inlandse trein moest nemen om terug in mijn thuisstad Gent te geraken, werd het mij plots duidelijk. Het is lelijk, deprimerend en het stinkt, het regent er om de een of andere reden meestal, iedereen moet er wel eens langs en de treinende Nederlanders in de eerste plaats. Ik moest dringend plassen, dus zocht ik er de plaatselijke toiletterie op. "Dit zouden opvallende stukjes erfgoed moeten worden. Voor reizigers zijn ze de eerste kennismaking met een land of regio. Ze zouden de identiteit van het gebied dus een beetje moeten weerspiegelen", zo weet Vlaams adjunct-bouwmeester Joris Scheers.

De nu verlaten maar imposante melkproductieafdelingen van de toiletdame waren het eerste wat me opviel. Mijn schriele verschijning leek niet bij machte haar de blik uit de Blik te doen opslaan. Ook toen ik mijn muntstuk van 2 euro op de grond liet vallen om enige reactie uit te lokken, bleef het plompe geheel ter plaatse sudderen. Pas toen ik datzelfde munstuk dan maar opraapte en in het pisgeldschoteltje deponeerde, bewoog een onderdeel om mij 1 euro 60 te overhandigen, dat wil zeggen om 1 euro 60 op de tafelrand te leggen.

Toen ik na het plassen mijn handen waste (dat moet van een of ander KB) las ik het papiertje boven de wastafel:

Het is verboden in de wasbak te spuwen aub

Het beliefde mij niet te spuwen en bijgevolg was het mij niet verboden, maar ik zag er geen meerwaarde in te doen wat mij niet belieft en spuwde dan maar niet in de wastafel.

De Vlaamse bouwmeester had het over 'de 178 oude douaneposten aan de grenzen met Nederland, Frankrijk en Duitsland, die sinds de Europese eenmaking geen functie meer hebben', ik heb het over het treinstation 'Antwerpen-Berchem'. Proef die naam. Ruik eraan. Probeer een stukje. Smak luidop. Spreek de e's iets te open uit. Blijf voorzichtig. Ga goedwillig op zoek naar een stukje poëzie. Geef dat op tijd op. Spuw het uit.

Gespuwd had ik niet, maar ingevolgde het opvolgen van het KB betreffende de openbare hygiëne waren mijn handen toch nat van het water en greep ik naar de onderkant van het stuk recyclagepapier waarmee ik mij hoorde af te drogen.

Maximum twee handdoeken per klant

stond op een knibbelpapiertje gekribbeld dat onhandig op de automaat geplakt was.

"Ze zouden kunnen worden herschapen tot kunstwerk, in brons worden gegoten, overgroeid worden of opzettelijk ruïne gelaten, maar in elk geval een aantrekkelijke kennismaking met de regio moeten worden", vervolgt de Vlaams adjunct-bouwmeester. België kutland of Vlaanderen schaamstreek? Ik stel openbare toiletten voor, met de verzamelde ex-misses België als toiletdames.

Wel maximum 1 drolletje achterlaten aub.

Liefdesmanager

Punkerke heeft de laatste tijd veel te weinig tijd om te bloggen, maar gelukkig zijn er nu en dan anderen die hem zomaar wat leukigheden in de schoot werpen. De 20-jarige Chinees Pima bijvoorbeeld, die zijn nachten vult met computerspelletjes spelen en zijn voormiddagen door bij mij in de les halftijds met de ogen open te zitten slapen en halftijds de illusie van oplettendheid in stand te proberen houden.


Waar ik mij gelukkig mee prijs, bij zijn voorgaande leerkracht maakte hij er een sport van om een slordig anderhalf uur te laat binnen te komen. Een slechte gewoonte waarvan ik hem gelukkig al kunnen afhelpen heb, middels enkele goedgetimede verwijzingen naar die Chinese discipline waar ik niet veel van merk. Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Dinsdag bezorgde hij mij het resultaat van zijn huistaak 'schrijf een sollicitatiebrief', dat hieronder integraal weergegeven staat, met aangepaste namen evenwel. De lezer hoort daarbij te weten dat Dagmara een Russische medecursiste van Pima is, die hij niet alleen elke dag in de klas maar ook aan het station te zien krijgt.

Betreft: Vacature Russische manager

Beste Mevrouw Dagmara

Nadat ik u in het station gekijkt had; waar u op bus wachtte, was mijn interesse onmiddelijk gewakkert.

Ik werk momenteel als vriendelijkheidsmanager met u. Ook door mijn ervaring als liefdesmanager met mooie meisjes ben ik ervan overtuigd dat ik u kan helpen.

Als u denkt dat ik een geschikte kandidaat ben, dan wil ik met plezier mijn motivatie toelichten tijdens een persoonlijk gesprek.

Met vriendelijke groeten

Pima

Met onderaan volgende noot aan de leraar:

PS Daan, kan je de liefdesbrief aan Dagmara geven, aub

Wat ik vanzelfsprekend niet gedaan heb, ik heb hem het schrijfsel terugbezorgd met de woorden 'dat mag je zelf doen, maar eerst de fouten corrigeren'.

Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Vorige nacht was Pima getuige geweest van een inbraak om 2 uur 's nachts. Hij was naar eigen zeggen bezig met Uefa Champions League Manager toen hij door het raam van zijn slaapkamer zag hoe iemand inbrak in de frituur naast het Chinees restaurant van zijn vader. 'Hij steelde alleen een Cola en liep weg!' wist hij tot zijn groot jolijt te vertellen.

'Belgen zijn dom!' riep spontaan Jitendra, de jolige Nepalees van dienst. Wat mij ertoe noopte uiteen te zetten dat het integendeel heel slim is om enkel een Cola te stelen, geld maakt toch niet gelukkig. En dat het geen Belg geweest kan zijn, die gaan allemaal stipt om 22 u slapen.

Op mijn eergevoel mikken, het werkt altijd.

Op de foto het eerste resultaat bij 'afbeeldingen' als je Dagmara googlet. En ze lijkt er zelfs een beetje op.