Eldorado

De nieuwe film van de Coen Brothers heb ik nog niet gezien, maar omdat er straks nodig gefeest en geschranst moet worden heb ik nu maar al mijn favoriete films uit 2008 op een rijtje gezet. Goed, mijn lezers weten alles naar waarde te schatten en vinden dat kwaliteit zich niet in lijstjes laat vatten, maar besef: op deze manier bespaar ik het net én mezelf én u meteen een tiental saaiige filmbesprekingen per jaar.


De nummer 1 is een bescheiden maar mooie Belgische film die naar mijn aanvoelen veel te weinig promotie kreeg toen ze in de zalen was, al wordt deze prent van Bouli Lanners wel de Belgische genomineerde voor de Oscar voor 'beste niet-Engelstalige film'. Een prachtfilm, dat zeker - en net als nummers 2 tot 7 in de lijst hieronder een echte moet-je-gezien-hebben.

1. Eldorado
2. No country for old men (zie fotootje hierboven)
3. Into the wild
4. Entre les murs
5. 3:10 to Yuma
6. Bienvenue chez les ch'tis
7. Juno
8. Le silence de Lorna
9. Loft
10. There will be blood
11. Los
12. Forgetting Sarah Vaughn
13. Il y a longtemps que je t'aime
14. In Bruges
15. Cloverfield
16. It's a free world
17. Happy-go-lucky

Geen echt slechte films gezien in de cinema dit jaar, al vond ik 'It's a free world' en 'Happy-go-lucky' wel wat tegenvallen en beantwoordde 'There will be blood' niet aan mijn hoge verwachtingen na alle laaiende recensies. Wie net als dat cultuurminnende Punkerke van het grote doek houdt, moet overigens maar eens deze Facebook-petitie ondertekenen die de exuberante prijzen voor filmtickets bij Kinepolis aan de kaak stelt. Of naar de film gaan in de Sphinx of de Studioskoop natuurlijk.

Als een échte goudzoeker.

Little green ask

In een scène uit een van mijn favoriete films, het schaamteloos romantische 'Before sunrise', vraagt de verrukkelijke Julie Delpy zich af: 'Iedereen zegt dat technologie helpt om tijd te besparen. Daar geloof ik niet in. Want wat doen mensen met de tijd die vrijkomt? Ze gaan die niet plots besteden aan iets leuks of nuttigs of aan die reis die ze al lang wilden maken.' Heel juist, Julie. Computerspelletjes spelen, facebooken en bloggen, dat soort sociale netwerk-zever komt er van.


Zo ben ik deze week na de zoveelste uitnodiging ingegaan op zo'n 'lil green patch'-request op Facebook. Niet omdat ik echt een 'lil green patch' wil, maar omdat ik nauwelijks kan geloven wat die applicatie -die lijkt te bestaan uit een heleboel plantjes die je kan kopen of zo- de gebruiker tracht wijs te maken:

(Lil) Green Patch needs your help to fight Global Warming. You build a Green Patch with your friends. The application shows a running count of the square feet of rainforest saved by everyone as they use the application.

Wel, het is zover. Na zestig postjes krampachtige pogingen om niet in de openstaande bloggersvallen te trappen hou ik het niet meer en laat ook ik me naar aanleiding hiervan verleiden tot de standaard rechtstaande-komediant-introductie-van-een-betoog:

Hola, wacht even, 'let me get this straight', dus als ik het goed begrijp beweren ze hier eigenlijk het volgende: Alle gazetten zeggen wel dat het Amazonewoud alsmaar sneller verdwijnt, maar als iedereen maar genoeg idiote spelletjes met bloemetjes en boompjes speelt op het internet, ondertussen al verantwoordelijk voor 0,5 % van het energieverbruik, fiksen we dat wel even. Nodig zo snel mogelijk al je vrienden uit om ook wat langer elektricitieit te verbruiken vandaag en samen redden wij de planeet van de ondergang. Wij zeggen wel niet hoe het werkt, maar we rekenen er gewoon op dat je even gedachtenloos doorklikt als de anderen die er al aan meededen.

Nu zijn er vast tig zaken die een mens via het internet kan doen om het Amazonewoud en bij uitbreiding de planeet te redden (bij deze: 'Onderschrijf eindelijk ook de 'Big Ask'-petitie, malloten die dat nog niet gedaan hebben omdat ze dat maar iets voor softies vinden!'), maar ons schuldgevoel afkopen door kleine groene perkjes te kopen op het internet is er géén van. Net als blogpostjes schrijven om op te roepen tot meer groen bewustzijn, hoogstwaarschijnlijk.

Als er dan toch verhit moet worden, dan beter met Julie Delpy in de hoofdrol.

Thalassa's taalstrijd

Gisteren naar 'In Bruges' gekeken op DVD. Wat een slaapverwekkend filmpje, onhandig schipperend tussen komedie, thriller en psychologische prent. Het lijkt wel alsof de makers het Bokrijk Van Het Westen écht een shithole vonden (zoals hoofdpersonage Ray meermaals beweert in de film) en de klus zo snel mogelijk wilden klaren. De finale mag er best zijn, maar de dialogen zijn zodanig bordkarton dat ik me begon af te vragen wie de tekstballonnetjes weggehaald had.


Maar er is ook goed nieuws.

Er valt namelijk wél aardig wat amusement te halen uit de extra's bij de DVD. Zoals het promofilmpje waarin de kijker cameragewijs over de Reien gevaren wordt, terwijl onderaan een tekst door beeld schuift met een aantal wetenswaardigheden over Brugge. Daarin vernemen we dat er dankzij een stormvloed in 1134 een kreek uitgeschuurd werd tot aan Brugge, dat onmiddellijk een dwarsdijk bouwde tot aan Damme, Duitsland. Zo zie je maar, als je even niet oplet gaan die Duitsers zelfs terug in de tijd om hier en daar wat te annexeren.

De nieuwsgierige kijker leert ook dat er drie officiële talen zijn in Brugge: Nederlands, Frans en Duits. Ha ja, kwestie dat onze cultuurminnende bezetters de boel hier niet voor niets zijn komen overnemen, heeft de Vlaam hun taal maar geofficialiseerd. Het is dan ook een behoorlijke kemel dat het Spaans hier over het hoofd gezien wordt. Niet getreurd echter voor de toerist die van wat verder komt, want de meeste mensen spreken er ook Engels.

In Frankrijk kunnen ze er alvast niet mee lachen dat Brugge met medewerking van een geheel Engelstalige filmploeg op dergelijke slinkse wijze de Franstalige toerist naar zijn versteende geschiedenis tracht te lokken. De Fransen besloten dan ook hun visserszonen naar Brugge, nabij Duitsland, uit te zenden om een eind te maken aan dit toeristisch imperialisme in tijden van economische crisis. Pech voor de bemanning van de Zeebrugge 63 Thalassa die toevallig in hun vaarwateren terecht kwam.

Terwijl ze op Sint-Jacobsschelpen aan het vissen waren ergens voor de Franse kust werd hun schip bijna tot zinken gebracht door de Franse armada. De kapitein van het schip begrijpt niet waarom net hij werd geviseerd: "De voorbije weken waren er Ierse en Schotse vissersboteren in Franse wateren actief. En dat stak dan waarschijnlijk hun ogen uit. Maar om dan op deze manier te reageren..." "Ze willen de vangst van onder andere Sint-Jakobsschelpen voor zich alleen", zegt Ivan Victor, voorzitter van de Stichting Duurzame Visserij-ontwikkeling.

Wij weten wel beter. Haal die spotprent uit de rekken!

Los

Het is ondertussen geen nieuws meer, maar: In Bruhhe starten ze binnenkort een cursus Regionaal Taalgebruik voor anderstaligen. Als getogen West-Vlaming, leraar Nederlands voor anderstaligen én blogger ben ik het aan mezelf verplicht daar een mening over te hebben. Damn. Ik kom in eerste instantie niet verder dan: goed initiatief, voor mensen die al een basiskennis Nederlands hebben natuurlijk. Het kan het wederzijdse begrip -in de letterlijke betekenis van het woord- alleen maar vergroten én er is vraag naar bij anderstaligen.

Maar het wringt toch en wel hierom. De anderstaligen in kwestie gaan hoogstwaarschijnlijk niet naar de cursus Regionaal Taalgebruik uit interesse voor het Brugsch maar wel omdat ze geen snars begrijpen van wat die middeleeuwsestadbewoners hen in hun versteende interpretatie van het Nederlands proberen duidelijk te maken. En dat zegt wellicht meer over de gebrekkige taalvaardigheid van een deel van die Bruggelingen dan over die anderstaligen. Nu klinkt het nog 'dat ze eerst eens fatsoenlijk Nederlands leren', wordt dat in Brugge over enkele jaren dan 'dat ze eerst eens fatsoenlijk Wesvloms ljirn'?

We proberen ons ondertussen voor te stellen hoe een Bruggeling zou reageren als hij in pakweg Taiwan met eenzelfde situatie geconfronteerd zou worden. "Miljaarde, kljire ier nu ol e joar under zoeloewoeloe mo vor under te verstoan moek nog under zoeloewoeloeboeloe goan ljirn wok? Ja verzekers!" En terecht. Want waar eindigt de 'plicht tot integreren' dan eigenlijk? Tom Naegels -beroep: de zaken treffend verwoorden- verwoordde het in zijn column in De Standaard treffend als volgt: "Voor veel mensen is dat dialect gewoon een tuinhek: 'Tot hier en niet verder'."

Nu we het over die Tom Naegels hebben: Gisteren was ik op een van de voorvertoningen van 'Los', de nieuwe film van Jan Verheyen naar het gelijknamige boek van die Tom Naegels. Euthanasie, racisme, liefdesperikelen, het twintigerschap: het zit er allemaal mooi in 'zonder dat de film zwaarwichtig wordt' en op de site valt een 'educatief dossier voor de leerkracht' te downloaden. De terzijdes waarin de hoofdrolspeler het publiek rechtstreeks aansprak hadden voor mij evenwel niet gehoeven en geven de film nu en dan een wat uitleggerig toontje - zelfs al ging het er om uit te leggen hoe moeilijk het allemaal uit te leggen valt, dan nog voelde de bioscooopbezoeker in mij zich wat bekleuterd.

De beoogde feel van de film (laat ons eens goed lachen met al die problemen en ze toch niet ál te serieus nemen) ligt er net wat te dik op, wat een veel braver beeld oplevert dan het boek oorspronkelijk schetste. Maar die Sana Mouziane (zie foto) zet een geloofwaardige Pakistaanse asielzoekster neer en Pepijn Caudron speelt een aaibare Tom Naegels (een jonge, twijfelende links-progressieve intellectueel, vage plannen over later en Parijs, een beetje problemen in de liefde - type waarin veel bloggers zich wellicht herkennen). Ook Jaak van Assche doet het goed als de stervende opa van Tom. En ja, ik kreeg het verdorie even moeilijk toen Pepijn Caudron het zinnetje 'Als ik u niet meer zie, houd u goed' bracht, dat ik al kende uit het boek.

Mijn lief heeft er niets van gemerkt, gelukkig (bijna zitten bleiten bij een film van Jan Verheyen! ik mag er niet aan denken wat dit zou betekenen voor mijn toch al serieus afgebrokkelde cool), zodat ik achteraf geheel stoicijns en terug in de plooi kon volhouden: 'Fijn filmpje, ook al was het boek net iets beter.'