Herschapen tot kunstwerk

"Maar eerst moeten we door dat kut-België", zei een van de drie -geheel conform mijn verwachtingen net iets te vlot gemeenplaatsen en zeiken en kut in het rond strooiende - naar een soort straatgeloofwaardigheid hengelende napuberende Nederlanders in de richting van zijn twee tevens tot terminale mondigheid gepredestineerde poldermodellers terwijl ik samen met hen in de rij stond aan Gate 17 van Manchester Airport. Ze leken het best vervelend te vinden dat de goedkoopste vlucht naar hun bestemming vanuit Charleroi vertrok.

Twee weken later nam ik vanuit Arnhem een nachttrein naar Basel. Dat ik daarvoor eerst een eind het grondgebied van mijn Noorderburen op moest vond ik enkel onhandig en behalve de veel te dure kebab kon ik niets verzinnen wat mij zou tegenstaan aan een verplaatsing door Nederland. "Waarom is het dan toch dat die luidruchtig compenserende protestantse taalverlakkers zo'n hekel hebben aan ons landje?" vroeg ik me af, weze het dat deze overpeinzing zich op dat moment nog in het verwensingsstadium bevond.

Toen ik bij mijn terugkeer uit het buitenland een inlandse trein moest nemen om terug in mijn thuisstad Gent te geraken, werd het mij plots duidelijk. Het is lelijk, deprimerend en het stinkt, het regent er om de een of andere reden meestal, iedereen moet er wel eens langs en de treinende Nederlanders in de eerste plaats. Ik moest dringend plassen, dus zocht ik er de plaatselijke toiletterie op. "Dit zouden opvallende stukjes erfgoed moeten worden. Voor reizigers zijn ze de eerste kennismaking met een land of regio. Ze zouden de identiteit van het gebied dus een beetje moeten weerspiegelen", zo weet Vlaams adjunct-bouwmeester Joris Scheers.

De nu verlaten maar imposante melkproductieafdelingen van de toiletdame waren het eerste wat me opviel. Mijn schriele verschijning leek niet bij machte haar de blik uit de Blik te doen opslaan. Ook toen ik mijn muntstuk van 2 euro op de grond liet vallen om enige reactie uit te lokken, bleef het plompe geheel ter plaatse sudderen. Pas toen ik datzelfde munstuk dan maar opraapte en in het pisgeldschoteltje deponeerde, bewoog een onderdeel om mij 1 euro 60 te overhandigen, dat wil zeggen om 1 euro 60 op de tafelrand te leggen.

Toen ik na het plassen mijn handen waste (dat moet van een of ander KB) las ik het papiertje boven de wastafel:

Het is verboden in de wasbak te spuwen aub

Het beliefde mij niet te spuwen en bijgevolg was het mij niet verboden, maar ik zag er geen meerwaarde in te doen wat mij niet belieft en spuwde dan maar niet in de wastafel.

De Vlaamse bouwmeester had het over 'de 178 oude douaneposten aan de grenzen met Nederland, Frankrijk en Duitsland, die sinds de Europese eenmaking geen functie meer hebben', ik heb het over het treinstation 'Antwerpen-Berchem'. Proef die naam. Ruik eraan. Probeer een stukje. Smak luidop. Spreek de e's iets te open uit. Blijf voorzichtig. Ga goedwillig op zoek naar een stukje poëzie. Geef dat op tijd op. Spuw het uit.

Gespuwd had ik niet, maar ingevolgde het opvolgen van het KB betreffende de openbare hygiëne waren mijn handen toch nat van het water en greep ik naar de onderkant van het stuk recyclagepapier waarmee ik mij hoorde af te drogen.

Maximum twee handdoeken per klant

stond op een knibbelpapiertje gekribbeld dat onhandig op de automaat geplakt was.

"Ze zouden kunnen worden herschapen tot kunstwerk, in brons worden gegoten, overgroeid worden of opzettelijk ruïne gelaten, maar in elk geval een aantrekkelijke kennismaking met de regio moeten worden", vervolgt de Vlaams adjunct-bouwmeester. België kutland of Vlaanderen schaamstreek? Ik stel openbare toiletten voor, met de verzamelde ex-misses België als toiletdames.

Wel maximum 1 drolletje achterlaten aub.

Liefdesmanager

Punkerke heeft de laatste tijd veel te weinig tijd om te bloggen, maar gelukkig zijn er nu en dan anderen die hem zomaar wat leukigheden in de schoot werpen. De 20-jarige Chinees Pima bijvoorbeeld, die zijn nachten vult met computerspelletjes spelen en zijn voormiddagen door bij mij in de les halftijds met de ogen open te zitten slapen en halftijds de illusie van oplettendheid in stand te proberen houden.


Waar ik mij gelukkig mee prijs, bij zijn voorgaande leerkracht maakte hij er een sport van om een slordig anderhalf uur te laat binnen te komen. Een slechte gewoonte waarvan ik hem gelukkig al kunnen afhelpen heb, middels enkele goedgetimede verwijzingen naar die Chinese discipline waar ik niet veel van merk. Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Dinsdag bezorgde hij mij het resultaat van zijn huistaak 'schrijf een sollicitatiebrief', dat hieronder integraal weergegeven staat, met aangepaste namen evenwel. De lezer hoort daarbij te weten dat Dagmara een Russische medecursiste van Pima is, die hij niet alleen elke dag in de klas maar ook aan het station te zien krijgt.

Betreft: Vacature Russische manager

Beste Mevrouw Dagmara

Nadat ik u in het station gekijkt had; waar u op bus wachtte, was mijn interesse onmiddelijk gewakkert.

Ik werk momenteel als vriendelijkheidsmanager met u. Ook door mijn ervaring als liefdesmanager met mooie meisjes ben ik ervan overtuigd dat ik u kan helpen.

Als u denkt dat ik een geschikte kandidaat ben, dan wil ik met plezier mijn motivatie toelichten tijdens een persoonlijk gesprek.

Met vriendelijke groeten

Pima

Met onderaan volgende noot aan de leraar:

PS Daan, kan je de liefdesbrief aan Dagmara geven, aub

Wat ik vanzelfsprekend niet gedaan heb, ik heb hem het schrijfsel terugbezorgd met de woorden 'dat mag je zelf doen, maar eerst de fouten corrigeren'.

Op mensen hun eergevoel mikken, het werkt altijd.

Vorige nacht was Pima getuige geweest van een inbraak om 2 uur 's nachts. Hij was naar eigen zeggen bezig met Uefa Champions League Manager toen hij door het raam van zijn slaapkamer zag hoe iemand inbrak in de frituur naast het Chinees restaurant van zijn vader. 'Hij steelde alleen een Cola en liep weg!' wist hij tot zijn groot jolijt te vertellen.

'Belgen zijn dom!' riep spontaan Jitendra, de jolige Nepalees van dienst. Wat mij ertoe noopte uiteen te zetten dat het integendeel heel slim is om enkel een Cola te stelen, geld maakt toch niet gelukkig. En dat het geen Belg geweest kan zijn, die gaan allemaal stipt om 22 u slapen.

Op mijn eergevoel mikken, het werkt altijd.

Op de foto het eerste resultaat bij 'afbeeldingen' als je Dagmara googlet. En ze lijkt er zelfs een beetje op.

Zo is het gemakkelijk

Het was maar een klein artikeltje -ze moeten daar ook beseft hebben dat het een beetje raar klonk allemaal- maar het deed mij even met de ogen knipperen: De Standaard-journalist Pascal Dendooven heeft de Citibank Journalistic Excellence Award 2009 gewonnen. We kennen Citibank en zijn praktijken onderhand genoeg om te beseffen dat consumentenbelang daar niet voorop staat. We weten als gevormde middenklassers ook wat de taak van een journalist is: dat soort mistoestanden aan de kaak stellen.

In het kader van onze alertheid als kritische burger dienen we ons bijgevolg af te vragen:

Waarom deelt een bank prijzen uit aan economische journalisten?
En waarom aanvaarden journalisten die prijzen?

Het antwoord op de eerste vraag lijkt zo vanzelfsprekend dat ik wellicht de intelligentie van mijn lezers beledig door een uitkomst te suggereren - maar ik doe het toch, ik ben al veel te lang beleefd geweest: Zou er ergens een element van poging tot beïnvloeding in het spel kunnen zijn? We lezen verder.

Hij kreeg de prijs voor zijn bijdrages aan de negendelige reeks 'De Val van de Grootbanken', die gepubliceerd werd in november vorig jaar. De reeks, waaraan ook Nico Tanghe, Wouter Verschelden, Steven Samyn en Isabelle Albers meewerkten, reconstrueerde de dramatische crisis waar de Belgische grootbanken (Dexia, Fortis, Ethias en KBC) in het najaar van vorig jaar door werden getroffen.

Ah, een schouderklopje geven aan die ene die de concurrentie de vernieling in geschreven heeft en zijn verhaal wat extra cachet trachten te geven door het een 'Citibank Journalistic Excellence Award' op te spelden. Al vormt de samenstelling van de jury dan wel een aardig schaamlapje. Met twee journalisten in het panel en een professor economie en nog van dat fraais kunnen we bezwaarlijk beweren dat de top van Citibank een hand had in de keuze van de winnaar.

Bruno Colmant, President of the jury - Head of Euronext Brussels, and member of the Management Committee of NYSE Euronext
Rudy Aernoudt, Prof. European Economy
Jan Bohets, Senior Writer at De Standaard
Pierre Loppe, Editor in chief at La Libre Entreprise
Prof. dr. Frank Thevissen, Strategische Bedrijfs- en Organisatiecommunicatie

Bon, deze mensen helpen dus de suggestie ondersteunen dat Citibank zich uit een en al grootmoedigheid en als respectabele instelling bekommert om kwaliteitsjournalistiek. Die Jan Bohets is overigens met pensioen, I hold my horses. Maar waarom zou een economisch journalist zomaar een prijs aanvaarden vanwege een bank?

De prijs bestaat uit een twee wekend durend seminarie aan de Columbia University in New York.

Niet slecht, dat. Citibank dat een seminarie betaalt voor een economisch journalist, hoe weldenkend kan een bankinstelling zijn? Een seminarie met sprekers die betaald zijn door Citibank, evenwel. Zoals deze Bob Woodward. Economische congressen gesponsord door grootbanken, het klinkt al bij al toch een beetje als de gokchinees die de 'onderzoekscel gokfraude' financiert. Zou die Pascal Dendooven zijn excellence niet veeleer onderstreept hebben door die prijs te weigeren?

En hoe verklaren we eigenlijk het feit dat de economische crisis uiteindelijk ook voor de meeste economische analisten en journalisten als een verrassing kwam? In slaap gewiegd, platgeprijsd en -geprezen. Of incompetent. Of hun hoofdredacteuren waren niet geïnteresseerd in hun slechtnieuwsverhalen en moffelden ze ergens in het economisch katern weg. Of het interesseerde hen zelf niet en ze schreven maar wat over beurskoersen die op en neer gingen, als betrof het een verticale tennismatch. Of het kon ons niet schelen en dus hielden de kranten dat soort onheilsberichten maar weg van hun voorpagina's.

Het zijn vijf opties, en dat vergroot het risico op een foute gok, maar wat vaststaat is: De economische journalistiek kan wellicht een aantal Mikael Blomkvists gebruiken, het hoofdpersonage uit de 'Millenniumtrilogie' en een man die zijn journalistieke taak rechtlijnig vervult en er niets mee inzit om zijn collega-journalisten een veeg uit de pan te geven die hun beroepsdeontologie nogal rekbaar interpreteren. Iemand die niet enkel schrijft over cijfertjes en beurskoersen maar ook de manier van handelen en de (vaak afwezige) bankethiek op de kaart durft te plaatsen.

'Een romanpersonage', merkt mijn kwieke lezer op (gegroet, trouwens), 'zo is het gemakkelijk', maar dan wel een personage dat in meer dan een opzicht lijkt op zijn bedenker, de auteur Stieg Larsson, die bij leven wel eens met de dood bedreigd werd omwille van zijn compromisloze hoofdredacteurschap van het tijdschrift Expo. Dat soort figuur zou ons misschien van dit soort gênante 'economische verslaggeving' kunnen afhelpen. Als er weer eens gesnoeid moet worden bij de kwaliteitskranten ('t is lente voor iets), dan graag in dergelijke nietszeggende dagboekbijdrages aub.

Al was ook dat maar een klein artikeltje, natuurlijk.