Uitgeklaard

Ik nestelde mij voor de tv voor 'In Godsnaam', over nonnetjes in het slotklooster van Brecht. Ik hoorde Annemie Struyf haar gespeeld-onwetende zelf spelen: 'Ik vind het zo raar dat ze hier nooit een goeiendag zeggen'. En nonnetjes die worstelen met hun keuze: 'Wat het de moeite waard maakt is wanneer je hem ziet. Maar die momenten zijn zeldzaam. Héél zeldzaam'. Oprechtheid die oprecht lijkt: ik had het niet verwacht maar vond het mooi.


Ik schrijf het op omdat ik het anders wellicht vergeet. Niet nu, niet morgen, maar over een jaartje of zo. Dan heb ik nog vaag weet van een tv-programma dat ik ooit zag met nonnetjes in een slotklooster ergens in de Kempen en met die ene, is het Lieve Blanckaert? nee, die andere, allé. En dat het daar toch heel stil is, in zo'n slotklooster, en weinig feestjes, dat ook.

Zo is het goed: vergeten moet, ik kan niet alles weten en ik moet nog zoveel vergeten. De winter van 2009-2010, bijvoorbeeld. De sneeuw, de kou, de ijzel, 'Het diner' van Herman Koch, 'Sprakeloos' van Tom Lanoye, de treinramp: het past niet meer in mijn hoofd, het moet eruit en wel snel. Ik kwel mezelf en bekijk nog eens die foto die ik nam van een besneeuwde Graslei. Kon wel februari 2010 geweest zijn maar nee, het was december 2009.

Mijn beste vrienden zie ik niet zo vaak. Misschien zijn het net daarom mijn beste vrienden: wat is het heerlijk om telkens weer een vroegere zelf te kunnen zijn. B.: wereldreiziger, Brusselaar, vrijgezel, langeafstandsfietser, notoir veronachtzamer van alles wat moet. De tegenhanger van nonnetjes in een slotklooster. Twee weken geleden was ik op een prachtige zaterdagvoormiddag in Brussel in de Marollen aan het rondsnuisteren, vlak bij waar hij woont. 'Ben op het Vossenplein, ben je thuis?' sms'te ik.

Een dagje later - het was ondertussen zondag en het regende en ik stond naast de autosnelweg te verkleumen in afwachting van de Verlosser in een autootje van Touring Wegenhulp - kwam zijn antwoord: 'Waar ben je juist? Ik kom af!' en even later 'Dedjuu dedjuu, ik keek er zo naar uit!' toen het misverstand uitgeklaard was. Dat gedoe met voorzichtjes polsen of je niet stoort zou eigenlijk niet mogen tussen vrienden, dus een volgende keer bel ik gewoon aan.

Ik had het niet meer verwacht maar vond het wel mooi.

En Pandy, kan die?

'Censuur!' kraaide Yves Desmet in De Morgen, toen duidelijk werd dat Jeroen Meus ons die avond niet zou vergasten op 'forel in botersaus' vanuit de voormalige berghut van de Führer. Werkelijk, blij dat iemand het zegt. Die Adolf Hitler wordt inderdaad doodgezwegen en zijn revolutionaire maatschappijvisie krijgt nergens nog de aandacht die ze eigenlijk verdient. Vooral het feit dat hij van 'forel in botersaus' hield, is cruciale informatie die de kijker en lezer vooralsnog onthouden werd in de talrijke biografieën over Hitler.

Om precies te zijn: eigenlijk vindt niemand iets terug over een eventuele voorliefde van Hitler voor forel in botersaus in de meters boeken die over hem geschreven zijn. De symmetrisch besnorde was naar verluidt vanaf 1938 vegetariër, vis was zeker niet zijn lievelingsgerecht en 'Forel in botersaus' is gewoon een streekgerecht uit Berchtesgarden. Althans volgens de Hitler-experts. Canvas nieuwe stjil wil echter een brug slaan naar de kijker - en dan mag de redactie van Plat Préféré toch zeker wel zelf kiezen welke bekende kop misschien ooit wel 'forel met botersaus' gegeten moet hebben?

Helemáál halfgaar gebakken is de nieuwe Facebookgroep met de naam 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Adolf Hitler zien!'. Niets beters om voor te klikken, huh? De strijd tegen klimaatopwarming, onrecht, hongersnood, oorlog? Maar jullie willen -in naam van de persvrijheid- dat idiote tv-programma met zijn ophefmakende foutieve informatie? Vrijetijdsvrijheidsstrijd, dat. Misschien start ik maar eens mijn eigen groep: 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Andreas Pandy zien'. Wordt vast ook een succes.

We hebben jarenlang Herwig Van Hove en zijn sehr pünktliche 'Duizend Seconden of ik bijt uw neus af, Felice' moeten doorstaan. Terzake, Histories, Panorama, Telefacts, Koppen en Karrewiet mogen ons overstelpen met trivia allerhande over Pinochet, Pol Pot, Ceausescu, Kwak, Boemel en Anatool. Bart De Wever mag in Volt komen uitleggen dat hij zijn stukske vlees niet kan missen. En ja, van mij had die brave Jeroen Meus ons ook mogen wijsmaken dat Adolf Hitler graag forel in botersaus at, ondertussen quasi achteloos het visje opensnijdend.

Maar wat was er ook alweer mis met wat goede smaak in een kookprogramma?

De derde tepel

Ook deze zich wat amechtig voortslepende Belgische zomer van 2008 zal later blijken zijn charmes gehad te hebben. Zo vormde het flauwe weer een perfect excuus om mij te vermeien in treffende stukjes van enkele van mijn favoriete bloggers over Nico Mattan, Karl Vannieuwkerke, de verkoopster in de Brooklyn in Brugge en de politieke gezichtsvernauwing in ons land. Vergeet Humo jongens en meisjes, de leukste schrijfsels staan tegenwoordig gratis op tinternet! En omdat zelfs redundantie tegenwoordig redundant is, volsta ik met bovenstaande links om uit te leggen waarom de berichtgeving over de Tour zo ongewild grappig is en wat ik denk over de politieke crisis. Als anderen zo mooi zeggen wat ik denk, doe ik er het zwijgen toe en zoek ik verpozing in de natuur.

Want denk maar niet dat wat grijze wolkjes hier en daar mijn bewegingsdrang weten af te remmen. En onderweg krijgt een mens tussen de Vlaamse fabrieken en fermetten dan al eens een plaatje voorgeschoteld, zoals dit hierboven. Nog onverpakt en ongeconsumeerd (ongewild zout in de wonde van dit koppel) en in levende staat. Hoewel de politieke actualiteit dit laatste bij momenten lijkt te ontkennen. Overigens is dit een nogal doorzichtig (pun not intended) doch vertederend intiatief om ons land van de ondergang te redden. Van zodra Joelle Milquet opmerkt dat de derde tepel, namelijk Brussel!, ontbreekt (en Bart Dewever fluks repliceert dat zo'n derde tepel esthetisch gezien toch niet echt je dat is en bovendien geen enkel nut heeft), kan het vetzakske dat met dit geniale idee op de proppen kwam zijn actie geslaagd noemen.

Alhoewel ik vermoed dat enige politieke relevantie niet zijn eerste zorg is en hij er ondertussen vooral veel plezier aan beleeft. Benieuwd hoe vaak hij nog 'Hoeraaaah' kretend de foto's in zijn inbox zal mogen openen. Ideale tijdstip en locaties om bereidwillige boezems op de gevoelige plaat vast te leggen lijken mij overigens de weekendnachten op de Gentse Feesten, ergens vanaf 5 uur op de Vlasmarkt - wanneer ik net vertrokken ben naar huis.

Oranje, verman je

Het Bunkerke hield zijn schietgaten nogal vaak gesloten de laatste tijd -op enkele mijmeringen over bushokjes en treinstellen na- en daar waren goede redenen voor zoals daar zijn de aankoop van een eigen stukje onroerend goed, drie wijsheidstanden en een wijsheidstandswortel die eruit moesten, cd's van Bobbejaan en Tony Joe White die gerecenseerd moesten worden, grappige stukjes zoals dat van Alexander over het EK Voetbal op VT4 die gelezen moesten worden en natuurlijk ook dat EK Voetbal zelf dat een welkom excuus vormde om 's avonds gewoon in mijn zetel te blijven zitten.

Verbijsterend toch, die Oranje-gekte telkens weer. 100.000 Nederlanders met kaasbollen op hun kop (de mannen) en oranje gelakte teennagels (de vrouwen) die -een hoempapa met vervaldatum november 1978 dansend en vrolijk bierblikjes in het rond strooiend naar de verbouwereerde locals- door het centrum van Basel naar het voetbalstadion (of een nabijgeplaatst reuzescherm) trekken om vervolgens plompverloren toe te kijken hoe hun team de mantel uitgeveegd wordt door die dekselse Russen onder leiding van die ongelooflijke Arschavin.

Ik keek ernaar met een mengeling van afgunst (prachtig, die vrolijke en ongeremde vaderlandsliefde) en afschuw (laat ons eerlijk wezen, al dat oranje dient toch maar om een gigantische en hersenloze braspartij wat kleur en reden mee te geven), maar vond het toch jammer dat de Nederlanders nu al op de toekomstige winnaars van het tornooi moesten stoten. Het wat voorspelbare leedvermaak in ons grij(n)zende Vlaanderen vond ik dan ook onnodig - ze zijn braaf geweest en hebben gewoon hard hun best gedaan, onze Noorderburen. Oranje, verman je, zodat het ook voor ons weer leuk wordt de volgende keer dat jullie uitgeschakeld worden.

Gelukkig heeft voetbalgerechtigheid niet alleen beslist dat het oranje legioen naar huis toe moet, maar ook dat die gierige, inhouderige, gluiperige, afwachtende, veinzende, hun meters en calorieën op een weegschaaltje natellende Italianen eruit liggen. Nog nooit zo genoten van een voetbaltornooi zonder de Belgen als van dit (of het zou het Paastornooi van de Rickvrienden 2007 geweest moeten zijn).

Allemaal Sammy

Er viel weer wat af te lachen op radio en televisie de afgelopen week. Niet alleen op 1 april (zie mijn vorige postje), maar ook op woensdagavond op VT4 bij FC Nerds. 'Geen uitlachtelevisie', zo bezweerden de makers ons vooraf, maar anderzijds werd - ten behoeve van wie uit zichzelf geen leukigheid weet te verzinnen wanneer Sammy een volgende keer zijn kansen waagt op de lokale KLJ-fuif - subtielweg dit liedje van Ramses Shaffy gemonteerd onder het fragment waarin hij er maar niet in slaagt de bal te drijven en ondertussen de rest van het speelveld te overschouwen. 'Kijk omhoog Sammy', jawel.

Al doen we hiermee natuurlijk het educatieve element van dit programma onrecht aan. Wie zich ooit al eens afgevraagd heeft hoe zestien sportanalfabeten zonder noemenswaardig overschot aan fysiek uithoudingsvermogen het zouden doen op een voetbalveld (en wie heeft zich dit niet al eens afgevraagd? - moeha) kan uit dit programma immers lering trekken voor een scriptie dienaangaande - al dreigen de conclusies weinig verrassingen te bevatten. Mijn gemoed swingt voorlopig tussen 'medelijden' en 'zelf gezocht', Sammy.

Een veel leuker idee en wél een originele format: laat een presentator los op vijf mysterieuze gasten die hij pas op het moment zelf voor het eerst ziet of leert kennen. De naam: Het programma van Wim Helsen. Vorige vrijdag zo hard gelachen dat ik Wim Helsen van opgezet spel begon te verdenken. Klopt de premisse dat hij zijn gasten vooraf niet kent wel helemaal? De betrokkenheid van regisseur Jan Eelen (zie ook: In De Gloria) voedt natuurlijk de twijfels dienaangaande. In beide gevallen (opgezet spel of niet) is het goed gedaan, dat staat vast. Had helemaal niet misstaan op Eén, overigens.

En ja, vorige week heb ik ook hard gelachen tijdens het optreden van deze groep uit Oostende met de toepasselijke doch poëtische naam Preuteleute tijdens de festiviteiten naar aanleiding van de onafhankelijkheidsverklaring van Gent. Met een voorbinddildo en bloedserieuze blik in de ogen op het ritme van een discodreun een refrein met de woorden 'dikke tettn, dikke billn, dikke lippn' op een vol Sint-Jacobsplein loslaten: het vergt enige durf en ik had nooit gedacht dat ik mijn hart nog zo zou ophalen aan dergelijk studentikoos amusement. Ongetwijfeld iets voor Het Programma Van Punkerke.

De ijzersterke tekst kan overigens nog van pas komen tijdens 'Kilo's op de Catwalk', het VT4-programma dat ons dit najaar zal leren hoe dames met het nodige overgewicht het ervan afbrengen op de modeloper.

En zo worden we vroeg of laat Allemaal Sammy.