KVK vs SVZW

Dat ze dat toch maar mooi geflikt hebben, Standard uit de beker keeperen. Maar dat ik daar ook eens goed moest mee lachen, toen ik met de fiets op weg naar mijn werk in Kortrijk een opschrift zag op de enige getagde muur die ze daar hebben (langs het fietspad naast de spoorweg), verkondigend: 'SVZW Boeren'. Die zit! 'SVZW Boeren!' Niet op een spoorwegbrug in Brussel of op een buskot in Gent, maar op de achterkant van een vergeten garage in... Kortrijk.


Ik moet er elke dag voorbij, een luttel half uur voor ik als frisse en montere lesgever mijn ochtendhumeur straal behoor te negeren, en werkelijk: sindsdien kom ik telkens met een brede glimlach aan op het werk - geen Bond-Zonder-Naam-spreuk (Glimlach! Nu! Vriendelijk! Naar! De! Eerstvolgende! Voorbijganger! Of! Behoor! Voor! Altijd! Tot! Het! Kamp! Van! De! Asocialen!) zou mijn mondhoeken verder omhoog krijgen.

Ik moet er daarbij bovendien over waken dat die beelden mij niet weer voor ogen komen van de Kortrijkse volksmens Vincent Van Quickenborne die na de bekerzege van KVK tegen Standard strategisch in het zicht van de vaste camera met een sjaaltje boven zijn hoofd op en neer stond te springen, of ik zou wellicht schaterlachend ons beduimelde lerarenhoekje binnenstrompelen.

Voetbal, in Kortrijk ook een feest voor de geest.

Gebaseerd op waar gebeurde feiten

Ik heb het altijd geweten: die betweterige, pseudo-artistieke, linke en veel te linkse bloggers die het telkens weer zo goed kunnen uitleggen zijn dan toch geen haar beter dan de politiekers. Keihard proberen te scoren in aanloop naar de volgende verkiezingen (een nieuwe update van Freaqs Blog 40), dan merken dat ze - nota bene met dank aan de luireterigheid van de rest van Bloggend Vlaanderen - op 1 beland zijn, om er vervolgens drie weken het absolute zwijgen toe te doen en ergens in het gezelschap van een keurgroep aan weelderige blondines cocktails te gaan drinken op kosten van de kleine surfer.


Of wacht, ik ben verhuisd, juist. Ik kan me ondertussen al ternauwernood meer voorstellen hoe het was om in een appartementje te wonen met zicht op de Groene Vallei en geniet al volop van de grijzende gevels van Ledeberg. Dure woorden als verwerkingsproces en dergelijke zijn dus niet van toepassing en voer voor de damesbladen. Bovendien zeggen de mensen hier vriendelijk goedendag en zijn er heerlijke kippebilletjes te koop op de zondagsmarkt. Niet dat mijn lezers daar veel mee aan kunnen, maar na de iets te losse confessies over mijn cinemabezoek in mijn vorige post moet ik van mijn image director dringend even afstand nemen van goedkope duurdoenderij.

Of financiële crisis zoals men het ook pleegt te noemen, die een eerste orgelpunt beleefde nadat ik op vrijdag 26 september mijn adreswijziging besloot door te geven aan wat even later (no time for tissues) floeps de Nationale Bank bleek te zijn geworden. Flexible solutions indeed voor een sector die anders van geen staatsinmenging moet weten. Daar konden ze bij Club Brugge niet mee lachen (Jacky Matthysen: "Blijkbaar is het nu zover gekomen dat onze federale regering de shirtsponsor van Anderlecht kan zijn - ik stel alleen maar vast") en een ziedend telefoontje naar de top van Dexia later hadden we zowaar twee nationale kassen. Alstublieft, dankuwel!

Al sjans dat Base niet in het bankwezen zit.

Oranje, verman je

Het Bunkerke hield zijn schietgaten nogal vaak gesloten de laatste tijd -op enkele mijmeringen over bushokjes en treinstellen na- en daar waren goede redenen voor zoals daar zijn de aankoop van een eigen stukje onroerend goed, drie wijsheidstanden en een wijsheidstandswortel die eruit moesten, cd's van Bobbejaan en Tony Joe White die gerecenseerd moesten worden, grappige stukjes zoals dat van Alexander over het EK Voetbal op VT4 die gelezen moesten worden en natuurlijk ook dat EK Voetbal zelf dat een welkom excuus vormde om 's avonds gewoon in mijn zetel te blijven zitten.

Verbijsterend toch, die Oranje-gekte telkens weer. 100.000 Nederlanders met kaasbollen op hun kop (de mannen) en oranje gelakte teennagels (de vrouwen) die -een hoempapa met vervaldatum november 1978 dansend en vrolijk bierblikjes in het rond strooiend naar de verbouwereerde locals- door het centrum van Basel naar het voetbalstadion (of een nabijgeplaatst reuzescherm) trekken om vervolgens plompverloren toe te kijken hoe hun team de mantel uitgeveegd wordt door die dekselse Russen onder leiding van die ongelooflijke Arschavin.

Ik keek ernaar met een mengeling van afgunst (prachtig, die vrolijke en ongeremde vaderlandsliefde) en afschuw (laat ons eerlijk wezen, al dat oranje dient toch maar om een gigantische en hersenloze braspartij wat kleur en reden mee te geven), maar vond het toch jammer dat de Nederlanders nu al op de toekomstige winnaars van het tornooi moesten stoten. Het wat voorspelbare leedvermaak in ons grij(n)zende Vlaanderen vond ik dan ook onnodig - ze zijn braaf geweest en hebben gewoon hard hun best gedaan, onze Noorderburen. Oranje, verman je, zodat het ook voor ons weer leuk wordt de volgende keer dat jullie uitgeschakeld worden.

Gelukkig heeft voetbalgerechtigheid niet alleen beslist dat het oranje legioen naar huis toe moet, maar ook dat die gierige, inhouderige, gluiperige, afwachtende, veinzende, hun meters en calorieën op een weegschaaltje natellende Italianen eruit liggen. Nog nooit zo genoten van een voetbaltornooi zonder de Belgen als van dit (of het zou het Paastornooi van de Rickvrienden 2007 geweest moeten zijn).

Hoe sterk is de eenzame voetbalploeg

Vaarwel ook François Sterchelé. Het typetje Sterchelé heeft mij nooit zo gelegen, hij belichaamde voor mij toch voor een deel het 'nieuwe' Club Brugge dat het sinds de komst van Matthysen misschien iets te veel moet hebben van grootspraak en wat onhandig opgeklopte rivaliteit. Anderzijds: Club had na vorig seizoen nood aan enkele spelers met zijn ingesteldheid, om de verloren trots weer wat op te krikken. Het moeten niet allemaal degelijke jongens van bij ons die hard kunnen lopen zijn daar in Brugge. Wat meer Luikse furie was dit seizoen heel welkom geweest in het Jan Breydelstadion.


Bovendien: Eens supporter van blauw-zwart, altijd 'eens supporter van blauw-zwart geweest'! En dus niet eens zo diep vanbinnen vurig hopend op een revival. Al klinkt dat in deze context dan weer veel morbider dan ik zou wensen. François Sterchelé was in elk geval een slimme voetballer, legde hij niet deze week nog zelf de vinger op de blauw-zwarte wonde? "Wat voor ons - de spitsen - misschien ontbrak waren flankspelers die oprukten en voorzetten gaven." En behoorlijk sportief in het verlies: "Ik vond het wel amusant en goed wat hij deed." (over Jelle Van Damme die na zijn goal tegen Club Brugge het bekende Di Toni-gebaartje van Sterchelé imiteerde).

Zaterdag al moet Club Brugge zonder zijn flamboyante en 'Sterke Lé' het veld op tegen de 11 van Westerlo.

Sterkte, blauw-zwart.

Vaarwel Eddie Baranowski

Jaren gebouwd aan een solied geheel, een vlot draaiende mix van talent en ervaring, de Robrecht Arena uitgebreid met een derde ring zodat er 40.000 toeschouwers in kunnen, de eigen jeugd volop kansen gegund, mijn team van zevende naar vijfde geloodst, een trouwe supportersschare opgebouwd, van de Robrecht Sjotters een begrip gemaakt in afdeling V.321.

Na die jarenlange volgehouden inspanningen beslist een voetbalvoorzitter al eens om zich eventjes terug te trekken uit de dagelijkse leiding (gokschandalen, de dalende kwaliteit van de Belgische competitie, de erbarmelijke arbitrage... het wordt een mens al eens wat te veel en ik ben er al 31) en dit krijgt hij als dank:

Je team is gewist. Een tijdje geleden ben je ervoor gewaarschuwd dat jouw Hattrick-team te lang inactief was geweest. Aangezien je nog niet hebt ingelogd, is het team nu gewist. Wij doen dit omdat wij ruimte willen houden voor de mensen die echt Hattrick willen spelen. We hopen dat je er lol in hebt gehad voor zolang als het duurde! Misschien zien we elkaar nog eens. Met vriendelijke groeten, Het Hattrick-team http://www.hattrick.org

Aaah! Vaarwel de gespannen zenuwen voor de aftrap om 13 u, vaarwel het glorieuze gevoel wanneer op zondagmiddag om 14.30 bleek dat mijn glasvezelteam de al even virtuele tegenstander met 5-3 verslaan had (met drie goals van Eddie Baranowski en twee van die gouwe ouwe Kenneth Brokmose!). Gedaan met de voldane glimlach van mijn huiseconomen (salaris: 1500 per week) nadat de Arena weer eens volgelopen was voor een streekderby.

Maar ook: Gedaan met die wekelijkse stress om een ploeg op te stellen en oefenmatchen te regelen. Gedaan met het afspeuren van de transfermarkt naar interessante koopjes. Gedaan met de ontnuchtering na een kansloze 5-1 nederlaag, gedaan met het uitkijken naar een nieuwe trainer. En zo zal het misschien ook deze blog ooit vergaan: Verwaarloosd achtergelaten als een doos oude foto's op zolder en dan plots bij een verhuis in het ogenschijnlijke niets verdwenen ("We hopen dat je er lol in hebt gehad voor zolang het duurde!").

En dat is goed nieuws. Want het parallelle universum dat het internet toch nog altijd is, moet zijn plaats kennen. Hoe minder ik voor het computerscherm zit (waarom beweert trouwens iedereen achter de computer te zitten?), hoe meer ik leef.

Wie mij dus op messenger aanspreekt met 'Waar heb jij gezeten? Ik dacht dat je van de aardbol verdwenen was!' nadat ik me een weekje niet aangemeld heb, zou wel eens zelf plots verdwenen kunnen zijn. Daarom ben ik er nu vandoor, om alvast vandaag niet te verdwijnen.

Vaarwel Kenneth Brokmose, vaarwel Eddie Baranowski.

Opa was een stervoetballer

Terwijl iedereen deze week de mond vol had over de veelbesproken en ondertussen stopgezette oproep van Tom Waes voor zijn nieuwe Eén-programma Tomtesterom, kreeg een ander relletje aangaande privacy en fotocopyright dicht bij huis veel minder aandacht. Ten onrechte, vindt het Bunkerke. Daarom een kort relaas van de feiten.

Voor de match van mijn voetbalploegje vorige zondagochtend kwam er een persfotograaf langs om een ploegfoto te nemen voor de gazet. Onze keeper vroeg hem achteraf of het mogelijk was de foto door te mailen, zodat we die konden uitvergroten en in ons lokaal ophangen. Dat kon enkel tegen betaling, zo bleek. "Niet erg, we krijgen die foto wel", liet onze goalie zich daarop ontvallen tegen een ploegmaat, waaruit de fotograaf verkeerdelijk concludeerde dat iemand op het bedrijf de foto zou doorspelen aan onze doelman (die enkel van plan was de foto uit de krant in te scannen).

De verontruste 'erkende beroepsfotograaf' stuurde dan maar een mail naar zijn collega's waarin hij erop wees dat zijn foto's niet doorgespeeld mochten worden aan derden en waarin hij ermee dreigde eenieder aan te klagen die dat wel deed - 'ook het inscannen van een foto uit de krant is een schending van het auteursrecht' voegde hij er veiligheidshalve nog aan toe voor het geval onze vermaledijde doelman zulks van plan zou zijn.

Mobiel als ik ben, kan ik mij natuurlijk verplaatsen in het uitgangspunt van de kiekjeskaper, die graag zijn koopkrachtwinning wil beschermen. Maar wie zoals ondergetekende zelf bij de bewuste ploeg voetbalt en op desbetreffende foto staat te blinken ("ei gasten steken we onze truitjes in onze broek of nie?") moet toch wel even grijnslachen bij de onderliggende gedachte, namelijk dat deze foto ooit misschien nog geld kan opleveren.

FC Smoutabol blinkt namelijk vooral uit in het winnen (en vervolgens uitgebreid en rijkelijk besprenkeld vieren van die winst) van Fair Play-bekers (wij het mooi voetbal, dus onze tegenstanders de overwinning, zo fair zijn we wel) in een competitie zonder klassement waar de scheidsrechter vaak een minuut voor het begin van de match uit het schaars aanwezige publiek geloot moet worden.

Stel u een ploegfoto voor van dit team. Veertien mannetjes op twee rijen, braaf maar zelfbewust naar het vogeltje loerend. Links en rechts bovenaan de twee geblesseerden die speciaal meegekomen zijn op verplaatsing om ook op de foto te staan voor de plaatselijke editie van de gazet. Hun benen wit van de zondagse ochtendkou. De zon op hun jonge, nog van de overwinning dromende, koppen.


Over zestig jaar liggen de meesten van hen finaal onder (of in asvorm op) de graszoden - ook de editie van de krant waarin hun foto afgedrukt staat is dan weer compost geworden - wanneer hun kleinzoon op zolder een oude foto terugvindt. "Papa, papa! Is dat opa op de foto?" "Ja hoor, dat is opa." "Amai, zo'n mooie foto!" "Ja, dat is een foto van Marcel Ulloid. Dat was nog eens een erkend beroepsfotograaf." Naaaah. Doe mij maar "ja, opa was een stervoetballer."

De match eindigde overigens op een veel te ruime overwinning voor de tegenstander. Het eerste kwartier was helemaal voor Smoutabol, nog zodanig content dat we op de foto mochten dat we eventjes vergaten dat we daar eigenlijk stonden om onze tegenstander de overwinning te gunnen. Daarna hebben we ons enkele keren laten ringeloren op de tegenaanval om de zaak weer recht te trekken.

Van paparazzi geen last gehad, gelukkig.