En Pandy, kan die?

'Censuur!' kraaide Yves Desmet in De Morgen, toen duidelijk werd dat Jeroen Meus ons die avond niet zou vergasten op 'forel in botersaus' vanuit de voormalige berghut van de Führer. Werkelijk, blij dat iemand het zegt. Die Adolf Hitler wordt inderdaad doodgezwegen en zijn revolutionaire maatschappijvisie krijgt nergens nog de aandacht die ze eigenlijk verdient. Vooral het feit dat hij van 'forel in botersaus' hield, is cruciale informatie die de kijker en lezer vooralsnog onthouden werd in de talrijke biografieën over Hitler.

Om precies te zijn: eigenlijk vindt niemand iets terug over een eventuele voorliefde van Hitler voor forel in botersaus in de meters boeken die over hem geschreven zijn. De symmetrisch besnorde was naar verluidt vanaf 1938 vegetariër, vis was zeker niet zijn lievelingsgerecht en 'Forel in botersaus' is gewoon een streekgerecht uit Berchtesgarden. Althans volgens de Hitler-experts. Canvas nieuwe stjil wil echter een brug slaan naar de kijker - en dan mag de redactie van Plat Préféré toch zeker wel zelf kiezen welke bekende kop misschien ooit wel 'forel met botersaus' gegeten moet hebben?

Helemáál halfgaar gebakken is de nieuwe Facebookgroep met de naam 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Adolf Hitler zien!'. Niets beters om voor te klikken, huh? De strijd tegen klimaatopwarming, onrecht, hongersnood, oorlog? Maar jullie willen -in naam van de persvrijheid- dat idiote tv-programma met zijn ophefmakende foutieve informatie? Vrijetijdsvrijheidsstrijd, dat. Misschien start ik maar eens mijn eigen groep: 'Laat ons de uitzending Plat Préféré van Jeroen Meus met Andreas Pandy zien'. Wordt vast ook een succes.

We hebben jarenlang Herwig Van Hove en zijn sehr pünktliche 'Duizend Seconden of ik bijt uw neus af, Felice' moeten doorstaan. Terzake, Histories, Panorama, Telefacts, Koppen en Karrewiet mogen ons overstelpen met trivia allerhande over Pinochet, Pol Pot, Ceausescu, Kwak, Boemel en Anatool. Bart De Wever mag in Volt komen uitleggen dat hij zijn stukske vlees niet kan missen. En ja, van mij had die brave Jeroen Meus ons ook mogen wijsmaken dat Adolf Hitler graag forel in botersaus at, ondertussen quasi achteloos het visje opensnijdend.

Maar wat was er ook alweer mis met wat goede smaak in een kookprogramma?

Thalassa's taalstrijd

Gisteren naar 'In Bruges' gekeken op DVD. Wat een slaapverwekkend filmpje, onhandig schipperend tussen komedie, thriller en psychologische prent. Het lijkt wel alsof de makers het Bokrijk Van Het Westen écht een shithole vonden (zoals hoofdpersonage Ray meermaals beweert in de film) en de klus zo snel mogelijk wilden klaren. De finale mag er best zijn, maar de dialogen zijn zodanig bordkarton dat ik me begon af te vragen wie de tekstballonnetjes weggehaald had.


Maar er is ook goed nieuws.

Er valt namelijk wél aardig wat amusement te halen uit de extra's bij de DVD. Zoals het promofilmpje waarin de kijker cameragewijs over de Reien gevaren wordt, terwijl onderaan een tekst door beeld schuift met een aantal wetenswaardigheden over Brugge. Daarin vernemen we dat er dankzij een stormvloed in 1134 een kreek uitgeschuurd werd tot aan Brugge, dat onmiddellijk een dwarsdijk bouwde tot aan Damme, Duitsland. Zo zie je maar, als je even niet oplet gaan die Duitsers zelfs terug in de tijd om hier en daar wat te annexeren.

De nieuwsgierige kijker leert ook dat er drie officiële talen zijn in Brugge: Nederlands, Frans en Duits. Ha ja, kwestie dat onze cultuurminnende bezetters de boel hier niet voor niets zijn komen overnemen, heeft de Vlaam hun taal maar geofficialiseerd. Het is dan ook een behoorlijke kemel dat het Spaans hier over het hoofd gezien wordt. Niet getreurd echter voor de toerist die van wat verder komt, want de meeste mensen spreken er ook Engels.

In Frankrijk kunnen ze er alvast niet mee lachen dat Brugge met medewerking van een geheel Engelstalige filmploeg op dergelijke slinkse wijze de Franstalige toerist naar zijn versteende geschiedenis tracht te lokken. De Fransen besloten dan ook hun visserszonen naar Brugge, nabij Duitsland, uit te zenden om een eind te maken aan dit toeristisch imperialisme in tijden van economische crisis. Pech voor de bemanning van de Zeebrugge 63 Thalassa die toevallig in hun vaarwateren terecht kwam.

Terwijl ze op Sint-Jacobsschelpen aan het vissen waren ergens voor de Franse kust werd hun schip bijna tot zinken gebracht door de Franse armada. De kapitein van het schip begrijpt niet waarom net hij werd geviseerd: "De voorbije weken waren er Ierse en Schotse vissersboteren in Franse wateren actief. En dat stak dan waarschijnlijk hun ogen uit. Maar om dan op deze manier te reageren..." "Ze willen de vangst van onder andere Sint-Jakobsschelpen voor zich alleen", zegt Ivan Victor, voorzitter van de Stichting Duurzame Visserij-ontwikkeling.

Wij weten wel beter. Haal die spotprent uit de rekken!

Briefjes op deuren van studentenkoten

"Heeft hij Famous blue raincoat gespeeld?" vraagt mijn collega S. me op de trein. Hier zitten twee muziekliefhebbers tegenover elkaar, Cohen-fans bovendien. Okeeje mensen dus, maar toch is er geen ontkomen aan. Onvermijdelijk volgt nu een steekspel op een onchristelijk ochtendlijk uur. Dit is het gesprek dat ik niet wou hebben, reden waarom ik hem angstvallig verzweeg dat ik naar het optreden van Leonard Cohen geweest was in Vorst. Maar hij is er toch achter gekomen.

"Dat is een van mijn favoriete nummers van Cohen," vervolgt S., "wist je dat het eigenlijk een brief is die hij schrijft aan een vriend die met zijn lief gerollebold heeft?" Nee, dat wist ik niet. Ik besef dat ik waarschijnlijk een beteuterd gezicht trek en haat mijzelf erom. Ik wil ook niet dat S. denkt dat ik een mooiweerfan ben die er alleen maar bij is omdat de goede smaak het dicteert. Ik pak uit met een voorzichtige tegenzet: "Komt van Songs of love and hate hé, als ik me niet vergis." Ik weet zeker dat ik me niet vergis, maar wil niet competitief lijken. "Weet ik niet, ik heb het van een Best Of", moet S. toegeven. Een onverhoopt succesje.

Wat ben ik onaangenaam in dit soort situaties. Ik vervloek mijn gesprekspartner om zijn wijsneuzerigheid, maar besef dat ik eigenlijk net zo ben - of nog erger wellicht. Een kantje van mezelf dat ik liever verborgen houd en dus manoeuvreer ik ons gesprek handig naar Various Positions, een heerlijke Cohen-plaat die ik van voor naar achter en terug kan meezingen. Maar eens thuis grijp ik meteen naar Songs of love and hate en hoor voor de tweede keer die week (de eerste keer was in Vorst) de openingsregels van Famous Blue Raincoat:

It's four in the morning, the end of December
I'm writing you now just to see if you're better
New York is cold, but I like where Im living
There's music on Clinton Street all through the evening

Plots besef ik waarom ik al zo lang niet naar Songs of love and hate geluisterd heb. De plaat herinnert mij aan de eenzame avonden op mijn studentenkamertje in de buurt van die verrekt hippe maar tegelijk verschrikkelijk troosteloze Vlasmarkt, toen mijn beste vrienden Leonard Cohen, Bob Dylan en Tom Waits heetten en ik daadwerkelijk om vier uur 's ochtends brieven zat te schrijven naar een meisje dat nu in Frankrijk woont, zwelgend in mijn eenzaamheid met lege flesjes Carapils naast het bureau en Songs of love and hate op de achtergrond.

Het internet en de mobiele telefonie zaten nog ergens in een hoogtechnologische pijpleiding te wachten tot een commercial director besloot dat ook het gepeupel zich voortaan aan deze nieuwe bronnen van kennisuitwisseling diende te laven. Vriendschappen werden nog niet met een klik aangevraagd maar moesten met de nodige assertiviteit -eigenschap waarin ik toen niet grossierde- afgedwongen worden en daarna onderhouden met briefjes op deuren van studentenkoten. Privacy was toen nog geen luxe en nietigheid een soort van dagelijks besef. Dat die dagen toch hun charmes hadden, dank ik aan Leonard Cohen

"If the solitude ever grows too bitter, may we remember each other", waren de woorden waarmee hij maandag dat onvergetelijke optreden afsloot. En plots voelde ik mij weer 21.